5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1183
Okunma

acım öylesine büyükki bunu anlatmaya ne benim gücüm yeter nede kelimelerle ifade edebilirim.benim babam bundan tam iki ay önce vefat etti.dedilerki zamanla alışırsın acın hafifler dediler inandım.herkes ailem başta olmak üzere yalan söylemişler.kurşun yarası gibi sogudukça yakıyor.tabiri caizse eşekten düşmüşün halinden eşekten düşmüş anlar derler ya benim acımıda sadece babasını kaybeden anlar.dostlar inanın babamı kaybettigimde acımı anlayamadım.uyuştum kaldım öylece.sanki benim yerime başkaları yaşıyorda ben onları seyrediyor gibiydim.ama bu kadar süre gelmeyince sanki başıma biri kalın bir odunla vurduda kendime geldim.şimdi arkadaşlar samimiyetinize güvenerek bu yazımı okuyan siz degerli insanlara bi sorum olacak,babamı kaybetmeden birgün önce bana sakın sen aglama senin gözünden akacak bir damla yaşa dünyaları yakarım diyen babam bana yalanmı söyledi.çünkü ben o gittiginden beri her an aglıyorum.sen benim parçamsın diyen adam beni paramparça etti.keşke babamı küçücükken kaybetseydim diyorum bazen o zamanda yaşanmışlıklar ne olacak diyorlar.hayat tabiiki geçiyor ama bu ara tam benim üstümden geçiyor ve ben altında kalıyorum.babam seni çok arıyor çok özlüyorum
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.