hiç sıcacık ısıtan bir gömleğim olmamıştı ta çoçukluğumdaki bir kaç bayram gecesinden başka. yaşamak demenin hissetmek olduğunu yakıcı sıcaklığı iliklerinde
her ana ayrı bir haz ayrı tat dert ve özlemle girerek hissetmek olduğunu bilmedim.
ben insanolup aktım gönüllere hep farkında olmadanda akmadan vazgeçtim katresi düşmedi senden önce. ey güzel ey insan ey sevgili. yoktan varlığın sebebi oldun
olma idam gömleğim...
gün senden ışık alıyor biliyorum. gecene bile katlanamazken sensiz kararrtma dünyamı sensiz.
yoksa sen ölümün ilgilendirmediği bana hayatı sevdirip ölümün çirkin yanınımı göstermeye geldin. azabı dünyada tattırmayamı görevlisin sevgili.
senden sonra bütün güzellik sandığım şeylerin çirkinliğini hiçbir aynanın göstermediği kadar gösterdin. senden sonra nasıl onlara dönüp güzel derim. böyle bir azabı yaşatma sevgili adil yanına sığındım.
anadan kör kuluna güzellikleri gösterip dünyasını çirkinleştirme yokluğunla güzel.
bunu hakedecek bir günahı işlemedim anneme karşı sanırım..
annem hakkını helal etti sanırım..

senden sonra acıda hazda abardı.tüm eski ışıklar ışığında kayboldu..
sensiz yaşatma korktuklarımı gidipte .mahrumetme kulunu rahmetinden sevilen seven yaratıp öldürüp dirilten