Yağmurlu bir gündü,hüzün değer ya bulutlara,ağlaşırlar serin yaz akşamlarında.Bu kez omzum da nasibini aldı,tertemiz yarınlara haber saldım,kirletilmiş bugünlerimi gördükten sonra hiç yaşamayın ziyan olmayın dedim...Yağmura haber saldım kışın ne yapacaksın şimdi acıtırken o günlerde nasıl ağlatacaksın diye.Kahroldu bütün günler,dünler rahatladılar sıralarını savdılar diye.Aynadaki yüz ben olamam,ben olamam,olmamayı tercih ettim!Eziyet ediyor bugünlerim bana,bir türlü doyamıyorum.Manevi ihtiyaçlarım karşılanamıyorken yaşıyorum.Gittikçe küçülüyorum,umutlarım azalıyor,ufalanıyorum,kâbuslar yerleştirmeyeyim gönlüme,dinsin geceki hıçkırıklarım sabah gelince.Solgun yüzüm gelecek;ama nasıl gelecek diye merak ediyor...Gelecek nasıl gelecek?Acımın şerbet gibi yutulup nabzımı arttırdığı bir gündü,dost denilen şeyin fikre zarar olduğunu öğrendiğim...Parasız şerefini bile layık görmeyeceklerini anladığım bir gün...Büyüyüp kan kustuğum,kan kusup sustuğum!Haber verelim çiçeklere böceklere,bu özel gün de çıkıp şerefe yapsınlar,bir liraya muhtaç kalanlara insanlıktan çıkmışlar gibi nanik yapıp kaçsınlar.Vur patlasın çal oynasın,keyfe keder satıp kargoyla yollasınlar.Gözpınarlarım kendilerinden utandılar böylesi bir rezillikte çarşafta yorgan da hayat buldular diye.Aynadaki yüz benim olamaz,kalemim çıldırmış gibi daha fazla coşarsa düşmanlarım yaşayamaz!Yağmurlu bir gündü,güneş; "dinlenmeliyim bugün korkma çıkacağım "dedi,ona da küstüm.İntikam ateşim kavruluyorken sevgiyi görünce şöyle bir süzdüm...Çok değişmiş görmeyeli,siyaha matem yeri denileli kızarıp bozarmış yaşlanmış belli...Nefretle sohbet ederlerken yakaladım nefret;"ben öncüyüm"dedi,herkes benden alıyor,dostlar bile bir süre sonra beni istiyor,"işin yok senin,haydi git!"Sevgi;"ben can verenim,yaşama yaşam katıp kalbe ilaç olup iyileştirenim"diyor,Nefret gülüyor;"Öyleyse neden savaşlar var?"Sevgi duraklıyor nefretin gözleri doluyor "öyleyse yaşam neden senle benim üzerimizde dönüyor?tek başına verseydim savaşını,öyleyse neden ikimiz yanyanayız?,kadere yolculuğumuz neden beraber?"Sevgi gülümsüyor,"savaşlar var,ölümler var acılar var;ama ben onların yanında en güzel armağanım,beni gönüllerine katınca hepsini unutuyorlar."Nefret incinir;"biliyorum o yüzden kendimden nefret ediyorum."Yağmurlu bir gündü kaldırımlar ağlaştılar bir sevgi kondu yüreğime yine ben galip geldim diyerek.Sarılıp ağlaştık öylece,sabaha ne şekilde çıkacağız diye sormak geldi içimden"ben bilmem sen beni içine nasıl çekersen"dedi,korkularım da elinden tuttu nefretin,uzaklaştılar,çaresizliğimde peşlerinden...

Dilara AKSOY