Siyah-Beyaz Hayat
Bu toplumda yaşarken , kendimi başka bir dünyadan gelip de bedenimin var olduğunu ama ruhumun burada olmadığını hissediyorum. Bedenime bir isim geçirmişler, onunla sesleniyorlar ama ben değilim. Çevreyi gözlemliyorum, insanları, ne ben bu mekana aitim ne de bana ait birşeyler var bu mekanda.Onlar belki beni tanıdıklarını zannediyorlar ama ben onlara yabancıyım. Bulunuş amacım vardır elbette ama ben rolünü oynamaktan sıkılıyorum ve yoruluyorum.
Uyku ve rüyalar günün devamı, vücudum uyusa da ruhum, asıl özüm devam ediyor yaşama. İşte asıl mekanıma, rüyalarımda yaşadığım yere gece ile başlıyorum. Uyku ve günlük yaşantı ters işliyor. Gerçek olmayan hayat uyandığımda başlıyor.
Çok kalabalık değil bu gece başlayan hayat, kaygılarım yok,beklentilerim, planlarım da. Seviniyorum, gülüyorum, üzülüyorum, ağlıyorum da ama kararınca. Acıları unutmak 10 dakikanı alıyor, yılları yüklemiyorum sırtımda. Zaman kısa ama öz. Hayat sessiz, sakin , yalnız ama huzurlu, siyah-beyaz. Acıkmıyorum, üşümüyorum ama her uyandığımda hep aynı pişmanlıkla terliyorum.
KASIM 6, 2008.