Yokluğunda hayata daha da karşılıksız bakan adamım ben, hani halan sayısız hayaline ömrüne verebilecek kadar da masum bir çocuğum… Aslında beni bu kadar güçlü yapan yokluğuna karşı olan sevgi direnişimdir. Aramıza giren ayrılıkta olsa bu bitmeyen aşkımıza ne bir sınır çizmiştir ne de nefret ve çaresizlikle seni benden uzaklaştırmıştır…
(bundan sonraki hayatım yalnız senin içindir…)

Hiç sormuyorsun bunca mektup neden yazılıyor, diye… Sevgi için, yaşama olan inancımın tek kanıtı olan cennet(sen) için, yani birkaç cümle işte! Bil ki asla bunlar bir hayal gücü eksikliği değil, sana kavuşmak ve tekrar aşkı en güzel yaşayabildiğim kadına “seni seviyorum…” diyebilmek için…

Ve ben bugün bile senden vazgeçmiyorsam, hayatta kalmanın tadına vardığımdandır. Ve ben yaşamın türlü dertlerine “eyvallah” diyebiliyorsam; bu, yarın sana kavuşacağım ve sarılacağım günlerle aramdaki boşluğu doldurma adına verdiğim aşk dolu direniştendir…

Ve bir nisam akşamı sana koşup, ellerini avucuma alarak:” bil ki dışarıda aşk var sevgilim, senin için; yani aslında ikimiz için ve onun içindir ki dünyadaki herkesten daha önemlisin ve bilmelisin ki o aşkta en az senin kadar kavuşacağı anı bekliyor, sabırsızlıkla…”

—sonsuza kadar seni düşünerek yaşamayı çok isterdim…

Artık öğrenme vaktinin geldiği için yazıyorum bunları… Yokluğunda her yerime aşsızlık bulaşırdı da, ben yalnızca seni düşünerek çıkardım bu umutsuz girdap çukurundan. Dedim ya halan hayaline ömrünü verebilecek kadar saf çocuk ruhluyum… Elimle ellerini kavradığımda gör-bak nasıl çözüleceğim; kollarımla yoruluncaya kadar sarılırken, emin ol yine yeniden doğununda, batınında en yürekli aşkı olacağız.

Ve sevgilim, sana aşk yoluyla geleceğim bir nisan akşamında bekle beni en mutlu halinle… Sevincimi gölgeleyen yokluğunda olsa; ayrılığının her saati ızdırap gibi canımı acıtsada ne önemi var ki; ben yine seni sevmekten başka bir şey düşünemiyorum. Gecemde, gündüzümde yalnızca sen varsın…

—yokluğunda aşk dolu direniş devam edecek, ta ki bir nisan akşamı “seni seviyorum” diyene kadar…