Gerçeğinde yol aldıkça keşkelerim artıyor.

Sen yolcu olabilirsin kişiliğin ve ereğin gereği; ama ben hancı, asla!

Sanma ki hep bal dökülür ağzımdan, baldıran dökmeyi de bilirim yeri geldiğinde, yerli yerinde, ama yeterince. Çıkmıyorsa da ağzımdan tek bir acı ya da kötü söz, sana ve yaşattıklarına dair, sanma ki aczimden, kıyamıyorum ki sana. Yakıştıramıyorum da ne sana, ne bana, ne de sevdamız sandığım, adı her neyse o şeye.

Sanma ki gelgitler yaşıyorum. Ben hâlâ orada, o bıraktığın yerdeyim.

Sağlıklı bir kadın olarak, tensel tutkularımın ayartıcı salvolarıyla, kadınca direniş gücümün sarsıntıları arasındaki çatışma ve bocalayışla istikamet seçemeyişim; ne duygu, ne de davranışlarımla başa çıkılmazlığın en üst noktasında, istemsiz patlayışlarla son buluyor. Gelgit diye adlandırdığın bu işte senin! Ani çıkışlar dediğin, ürkütücü bulduğun da bu!

Şunu bilmeni isterim ki; gerçeğine saygım olmasa ve katlanma duygusu olmasa, bütün dünyaya, bütün insanlara kafa tutabilirim. Her köprüyü havaya uçurabilirim.

İsyanlarımla beslenen başıboş özgürlük tutkusu, özlenen varlığınla gönüllü, sevimli bir esarete dönüşüyor. Bununla beraber, köpüre köpüre kıyıya varınca kayalara çarparak geri dönen deli dalgalar gibi bir iç dünyam var benim. Kayalar önüne set çekiyor diye, kıyılara hücum etmekten bir türlü vazgeçmeyen, yılmayan, uslanmayan dalgaların kol gezdiği derinliklerim, kumsalında erimek istiyor oysaki!

Gel aşık olmanın, gel seviyor olmanın tadını çıkart bu gün diyorum kendi kendime her şeyi göz ardı edip ve vazgeçip her şeyden, hiç değilse bir tek gün. Ama olmuyor. Kaçamıyorum gerçeklerden. Yalçın dağ olup dikiliyorlar önüme birer birer

Güneşi batırıyorum zamansız, inceden bir tül indiriyorum en karasından aynı zamanda, sığınıyorum o sensiz, o sevişmesiz yatağıma sessizce, her gelen geceyle olduğu gibi yine. Yastığıma sarılıyorum sen yerine, tüm korkularımdan kaçıp, yorganı daha bir çekiyorum yalnızlığıma.

Her gece olduğu gibi yine…

Ölüm!

Ölüm yağıyor aşka…