Bir zamanlar,bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:Mutluluk,üzüntü,bilgi ve tüm diğerleri,Aşk dahil.Bir gün,adanın batmakta olduğu,duygulara haber verilmiş.Bunun üzerine hepsi,adayı terketmek için sandallarını hazırlamışlar.Aşk,adada en sona kalan duygu olmuş,çünkümümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada neredeyse battığı zaman,Aşk yardım istemeye karar vermiş.Zenginlik,çok büyük bir teknenin içinde,geçmekteymiş.Aşk,
-Zenginlik,benide yanına alır mısın diye sormuş.Zenginlik,
-Hayır,alamam.Teknemde çok fazla altın ve gümüş var,senin için yer yok.demiş.Aşk çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibirden yardım istemiş.
-Kibir,lütfen bana yardım et!
-Sana yardım edemem,Aşk.Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin.diye cevap vermiş Kibir.Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş:
-Üzüntü,seninle geleyim.
-Of,Aşk, okadar üzgünüm ki yalnız kalmaya ihtiyacım var.
-Mutluluk da Aşkın yanıdan geçmiş;ama o kadar mutluymuş ki Aşkın çağrısını duymamış.Aşk,birden bir ses duymuş.
-Gel Aşk!Seni yanıma alacağım...Bu Aşktan daha yaşlıca birisiymiş.Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki,onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.Yeni bir kara parçasına vardıklarında,Aşk’a yardım eden yoluna devam etmiş.Ona ne kadar borçlu olduğunu farkeden Aşk,Bilgiye sormuş:
-Bana yardım eden kimdi?
-O,Zamandı diye cevap vermiş Bilgi.
-Zaman mı?Neden bana yardım etti ki?diye sormuş Aşk.Bilgi gülümsemiş:
-Çünkü sadece Zaman Aşk’ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir...