DEĞİŞEN DÜNYA.
Dünya değişiyor. Hem de öyle usul usul değil; koşa koşa, bağırarak, bildirim sesiyle. Biz ise orta yaşın kıyısında ya da tam ortasında, bir sandalyeye oturmuş bu koşuyu izliyoruz. Koşmuyoruz. Alkışlamıyoruz da. Sadece bakıyoruz. Çünkü açıkçası nereye koşacağımızı da pek bilmiyoruz.
Bir zamanlar her şey daha yavaştı. Beklemek diye bir şey vardı. Mektuplar, sabır, çayın demlenmesi… Şimdi ise her şey “hemen”. Hemen cevap ver, hemen karar ver, hemen güncel kal. Güncel kalmak dediğin de başlı başına bir meslek artık. Biz güncel kalmaya çalışmıyoruz. Güncel bizi yakalasın diye bekliyoruz. O da pek oralı olmuyor zaten.
Teknolojiyle ilişkimiz saygılı ama mesafeli. Telefonu cebimizde taşıyoruz ama ruhumuzda değil. Yeni çıkan uygulamaları indiriyoruz ama kullanmaya cesaret edemiyoruz. “Bir yanlış yere basarım, her şey silinir” korkusu var içimizde. Zaten neyin silinip neyin kalıcı olduğu da pek belli değil bu dünyada.
Gençler çok hızlı. Çok emin. Çok her şey. Biz ise dinginiz. Ya da öyle olduğumuzu sanıyoruz. Aslında bu dinginlik biraz yorgunluk. Biraz “artık öğrenmesem de olur” hâli. Biraz da “zaten her şey değişecek” teslimiyeti. Ayak uydurmaya çalışmıyoruz çünkü ayaklarımız biraz ağrıyor. Koşmak istemiyoruz, düşmekten korkuyoruz.
En acı tarafı şu: Ne eskiye tam aitiz ne yeniye. Eskiye dönsek “nostaljik” diyorlar, yeniye baksak “geri kalmış”. Arada bir yerdeyiz. Kimsenin tam tarif edemediği bir ara kuşak. Bizi tanımlayan en net şey: “Adaptör”. Hem eski fişlere uymaya çalışıyoruz hem yeni prizlere.
Ama mizah da burada başlıyor. Çünkü biz hâlâ gülüyoruz. Kendimize, dünyaya, bu karmaşaya. Anlamadığımız şeyleri ti’ye alıyoruz. Hızlı değişen dünyada yavaş kalmanın tuhaf huzurunu yaşıyoruz. Belki de bu dinginlik bir direniştir. Belki de koşmamak, her şeye yetişmemek bir tercihtir. Kim bilir?
Dünya değişsin. Biz biraz geride kalalım. Bir çay daha alıp izleyelim. Zaten herkes bir yere yetişiyor; birilerinin de durup bakması gerek. Daha azını gör