Hayatımın en kıymetli felsefelerinden biri de: Değer görmediğim yerde gölgemi bile bırakmadım.

Aile, akraba, dost, aşk, iş… Çok üzüldüm, bazen çok özledim, bazen içim cız etti ama hiçbirinde kendimi, kabul edilmek uğruna eksiltmedim.

Çünkü artık biliyorum; bir yerde değer görmüyorsan, orada kalmak sadakat değil, kendinden dirhem dirhem vazgeçmektir.

41 yaş bana şunu çok net öğretti: Kendi değerini başkasının sana verdiği değere bırakırsan, kendini kaybedersin. Benim değerim, birinin beni seçmesinde değil; her defasında kendimi seçebilmiş olmamda saklı.

Bazı kapıları kapatırken canım yandı, özledim, içim acıdı ama geri dönmedim. Çünkü her acı, geri dönmek için bir sebep değil; kendine doğru yürümenin sebebidir ve bedeli sancılıdır.

Ve bugün biliyorum: Ben kimseyi kaybetmedim, kendimi kaybettiğim yerlerden çıktım.

Artık beni sevmeyenlerin sevgisini, görmeyenlerin bakışını, değer vermeyenlerin onayını beklemiyorum. Çünkü 41 yaşımda öğrendiğim en ağır ama en güzel gerçek şu: Benim hayatımda kalabilmek için beni seçmeniz yetmez; benim de sizin yanınızda kendimi seçebiliyor olmam gerekir

Ve bir gün yolumuz yeniden kesişirse, uzat elini, yeniden tanışalım! Eski bizden eser kalmamış yeni benliğimizle konuşalım.
09.09.2026 21:15 telif hakları saklıdır.
Yazıntı: A.Akgül