İçimdeki bu hiçbir yere ait hissedememe hissini yırtıp atmalıyım. Gittiğim hiçbir şehir , dokunduğum hiçbir ten ve hiçbir insana kendimi ait hissetmiyorum. Bozuk mayayla yoğurmuşlar beni , mayalanmadan bu olmuş demişler ve atmışlar ateşe. Şimdi pişiyorum , pişmekteyim. Tadım bozuk , tam kabaramıyorum . Yine de oldu sanıyorlar beni. Yine de yanıyorum . İçime sevgi tohumunu ekememişler. Ekememişler ki ben şu an bunları yazıyorum. Bunlardan yanıyorum. Her insanın bir gâyesi , bir umudu vardır. Ben yaşıyorum sadece , zaman geçiyor , şehirler değişiyor , ten tene değiyor , insanlar değişiyor , saçlarım uzuyor , büyüyorum günden güne , fakat içimdeki histen arınamıyorum bir türlü .Azalmıyor bile. Bununla yaşıyorum. Aitlik hissi yokken , özlem yokken , sevgi yokken , sen söyle ; İnsan , insanım diyebilir mi? Dedi diyelim , o insan zevk alabilir mi?