Eğer siz kendinizi güzel sevmezseniz, sizi incitenlerin sevgisini sevgi sanabilirsiniz.

Ve maalesef, bir süre sonra siz de onları sevmeyi sevgi zannedersiniz.

Güzel sevmekten kasıt bencillik değildir.
Kendi kalbinizi başkalarınınkinden üstün tutmak hiç değildir.

Yalnızca, kendi kalbinizin de bu dünyada en az başkalarınınki kadar kıymetli olduğunu bilmektir.

Çünkü insan bazen kendisine nasıl davranıldığını değil, nasıl davranılması gerektiğini unutur.

Bunun için ilk basamak, kendine dönmektir.

Kendine dönmek derken,
Çok uzun bir yolculuktur bu.

Edebiyat, sanat, din ve felsefe; bu yolculukta insanın en güzel rehberleri olabilir.

Bazen de hayat, kalbinizi öyle bir yerden kırar ki, kötüler diyarından çıkıp kendinize dönmekten başka çareniz kalmaz.

Oysa bunun için her zaman kalp sızlatan bir hayat okulundan geçmeniz gerekmez.

Bazen küçük bir dipnot, bazen bir cümle, bazen de bir kitap buna yeter.

Bir şiir bile insanın içinde yıllardır kapalı duran bir pencereyi aralayabilir.

İçeri biraz ışık, biraz merhamet, biraz da kendine dönüş bırakması yeter.

Ve insan, belki de ilk kez o zaman fark eder:

Kendini sevmek demek, kendinden başka hiç kimseyi sevmemek demek değildir; kendini inciten sevgilere artık razı olmamak demektir...