Güneşli güzel bir günün sabahında uyanmıştım. Zannettim ki her zaman böyle geçecek. Loş bir ışık vuruyordu bahçelere. Bir yandan da en sevdiğim müzikleri dinliyordum. Ben böyleydim işte. Ama çok güzel bir manzaraydı, bozulmasın istemiştim.

Arada sırada kaçardım okuldan. Büyük bir kütüphane vardı yaşadığım yerde. Başka başka hayatlar okurdum kitap kokuları eşliğinde. Önce çocuk bölümü, sonra yetişkin bölümü... Sonrada gazete dergi bölümüne çıkardım. Karikatür dergileri okumayı çok severdim. Bir sürü Leman vardı saramış yapraklarıyla ve rutubetli kokularıyla. En çok da dışarıda yağmur yağarken sığınırdım kütüphaneye. Okul ceketimi ve kıravatımı çıkarır Sinerdim bir köşeye. Cızırtılı florasan ışığında karıştırırdım yaprakları, hayatları... Bir ara öyle kararırdı içerisi ki zannederdim ki başka bir aleme gideceğim. Bir an boyut değiştirip tertemiz, günah görmemiş toz pembe -belki de toz gri- dünyalara geçeceğimi zannederdim. Çiçek ve toprak kokuları içindeki bahçeli evimin balkonunda çay içerken, gözlerine bakar içi titrerdi sevdiğim kızın...

İşte böyle hayaller kurarken bir an çok gerçek düşünceler sarardı dünyamı tekrar. Okulu bitirme, işe girme ve evlenme gibi sevimsiz düşünceler kaplardı küçük dünyamı. Nefret ederdim dünyadan o zaman. İnsanlardan da nefret ederdim nedensiz. Bu kadar basit olamazdı hiçbir şey. Aklıma sığdıramazdım aşkı hiçbir zaman. Aşk benim için karşılığı olmayan, belki sonsuz bir okyanustu çoğu zaman. Ama aşkı neye benzetirsem benzetiyim, aşk benim için karşılığı olmayandı. Sesi Yeni Türkü’nün şarkıları gibi, kokusu yağmur sonrası toprak, tadı da acıydı aşkın; daima acıydı...

İşte bütün bunlar okuldan kaçıp kütüphaneye sığınan, hayatının her anını severek geçirmiş, platonik sevdalar içinde aklına dahi gelmeyecek şiirler ve yazılar yazan bir çocuğun hikayesidir. Bitmeyen toprak kokusuna vurgun, her bahar biraz daha küçülen bir ruhun, çocuksu bir ruhun damlalarıdır... Bu hikaye benim hikayemdir...