Sonra bir sabah…

Ve sonra bir sabah ruhunun kuş gibi hafiflediğini hissediyorsun.

Kalbinin ortasına yerleşip duran o sızı gitmiş.

Hayatını alışkanlıkların yönettiği o karabasan, yerini dingin bir huzura bırakmış.

Bir zamanlar seni çok korkutan o bir başınalık, artık yalnızlık değil, kendinle kalmanın dayanılmaz hafifliğine dönüşmüş.

Kendine zaman ayırmak güzel.

Yatağın istediğin tarafında uyumak güzel.

Her an birine açıklama yapmak zorunda olmadan, tüm zamanını kendine/işine ve hobilerine ayırmak güzel.

Canın ne istiyorsa onu yapmak, istemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda olmamak güzel…

Kimsenin ruh hâline göre kendi ruh hâlini ayarlamadan yaşamak güzel…

Kendi sesini yeniden duyabilmek güzel…

Meğer kendine ait olmak ne güzelmiş.

İşte o zaman “keşke” diyorsun.

Keşke daha önce yapsaydım.

Sonra bir süre susuyor, derin derin nefes alıp düşünüyorsun.

Bazı yolların neden bu kadar uzun sürdüğünü, ancak vardığın yerde anlayabiliyorsun.

Meğer mesele birinden gitmek değilmiş.

Kendinden ne kadar uzaklaştığını, ancak yeniden kendine döndüğünde anlayabiliyormuşsun

Ve bir sabah, içindeki o eski gürültünün yerinde derin bir sukunet buluyorsun.

Konuşmadan da anlaşmanın, kendinle ve arkadaşlarınla samimi, açık ve dürüst yaşamanın ne büyük bir mucize olduğunu anlıyorsun.

Bedenin ihtirsalarından önce, ruhuna yatırım yapmak, onu beslemek ne büyük bir zenginlilmiş meğer.

Kimseyi beklemeden, kimseye yetişmeden, kendine yetmenin o tarifsiz huzuruyla…

İşte o zaman anlıyorsun li; bazı vedalar bir son değilmiş.

Aksine, kendine yabancı olduğun bir hayatı bırakmaklmış.

Ve o sabah,
uzuuun bir zaman sonra ilk kez,
kendine ait olmanın ne büyük bir kazanım/güç olduğunu hissediyorsun.

Sevgilermle