Sorgusuz alıp götürüyorsa zaman, neyin ciddiyetine karar veriyor bu olgunluk o zaman?
Bağlı felsefeler ve idealar üzerine çökmüşken özgürlüğün, ne anlamı kaldı hayattan? Bu kadar mıydı yaşamanın olayı; bağlılıklara sığınarak eli kolu bağlı kalmak? Aşk özgürce yaşanmayacaksa niye var? Neyin sınaması bu?
Hayat benimse, neden zihnimde var bu kadar kalabalık düşünce? Hayatı nedenler yazmaz, cesurlar yazar...Bu durumu anlayıp da yine bir şey yapamamak; işte asıl uçurumdan atılma sebebi ruhun. Yüklenecek kılıf ’kader’ bu çaresizliğe ama korkaklar için bitabii...
Oralarda bir yerlerde mutluluk mevcut ama onu almak için zincirleri kırmak şartsa, ilk önce kendini öldürmeli, zihnini öldürmeli insan. O zaman prangalar zaten kendiliğinden sökülür. Kendini terbiye etmek gerekir, engelleyenleri de prangalamak...