İnsanoğlu yaratılıştan, doğası gereği bir miktar, kendini beğenme eğilimine sahiptir, bu durumun sağlıklı ölçülerde olması tercih edilir. Söz konusu durum, ileri boyutta ise sağlıksız, kusurlu bir bakış ya da yaklaşım oluşturur.

Temelde dünyaya gelişimiz bu kusuru, eksiği tamamlamak üzerine kurgulanmış bir senaryo gibidir. O yüzden ’sevmek ve sevilmek’, büyük bir sınavdır. Kendimizi doğru, yeterli ve ölçülü sevmeyi öğrendiğimiz derecede sevgiyi alıp verme dengesini kurabiliriz.

Esasen özellikle bazı paralel disiplinlere has öğreti ve bilgi alanlarının temelinin ve hatta ’kavgaların’, ’hakların’, ’mücadelenin’, ’çekişmelerin’ dahi bu sevme kusurunu sağaltmak bilinci üzerine kurulu olduğunu söylemek mümkündür. Dönüşümüz’ eve’, ’yuvaya’ yani kendimizedir. Bu yolculuk kendimize, aynı zamanda bizden bizedir yani özümüzedir. İşte o yüzden; " İlim, ilim bilmektir, ilim kendini bilmektir" ( Y.Emre) İnsan, ’eşref-i mahlukât’ yani yaratılmışların en şereflisi, aynı zamanda da ’ayine-i sabite’ yani yaratılışın gizli gerçeği, aynasıdır. Özümüzü bu yönde eğitmeliyiz. Hayat başarımız, işte o aynaya baktığımızda kendimizi ne kadar, nasıl ve neyle şereflendirdiğimizle alakalıdır.

Yaşamın kendisi tümden bir’ sınavdır’. Sonunda birliğe vuslat vardır; vuslat, ’en’el aşktır’, bir başka deyişle Allah’a dönüş yoludur bu yol.

İnsan, ömrü boyunca ışığı arayan ve onun etrafında onun uğruna dönüp duran pervane böceği gibidir. Işık ise aşktır, sevgidir, yaradandır, yârdır, yaratıdır, yaşamdır, bilgidir, kaynaktır, özdür. Gerektiğinde kanatlarını yakma pahasına ışığı bulma çabasıdır, insanoğlunun asıl yolculuğu.Nesrin(ce)