Bir bilinmez diyardaki, görülmemiş duyulmamış bir yâre yazılan hasret mektubudur bu... Sözün şiirlerin mükemmelidir diyor ya Ahmet Kaya.İşte ben de senin sözüne erişecek kelimeler bulmakta zorlanıyorum inan.Belki bu da sana yazmamı zorlaştırıyor.Acaba diyorum konuşurken de ağzından çıkan her kelime şiir gibi mi? Sanki bir kaynağın yanıbaşındasın ve ordan gelen ardı arkası kesilmeyen ilhamlara muhatapsın.Yoksa başka bir açıklama da bulamıyorum. Nasıl konuşuyorsun onu da bilmiyorum tabiki.Sesin nasıl,neye benzer? Hızlı mı konuşursun yada yavaş mı benim gibi?Gülüşün nasıl mesela? Hep mütebessim misin yoksa daha ciddi mi ? Günlük hayatta aynı otobüsü yada aynı mekanı paylaştığın hiç tanımadığın insanların bile gözlemleyeceği şeylere dair en ufak bir bilgim yok. Ama seni öyle bir noktadan tanıyorum ki bilmediğim pek çok şeyi, sonradan bilsem de sana olan sevgimde bir eksilme olmayacağını biliyorum.Tam aksine öğrendiğim her detayla aşkımın ziyadeleşeceğine inanıyorum.Çünkü muhabbetin kaynağından nebeân etmiş bir ruhuz biz.Aynı bütünün parçası iken ayrılıp dünya çölüne atılınca, savrulunca kum fırtınlarının önünde farklı diyarlara, tekrar kavuştuğumuzda şunu gördüm: Ben seni, senin kendini sevdiğinden daha çok seviyorum.Sen de beni, benim kendimi sevdiğimden daha çok seviyorsun.Açıklaması olmuyor belki hayatta bazı şeylerin yada var ben bilmiyorum sevgilim. Senin senelerdir revan olduğun aşk yoluna, ben, senin elini bana uzatmanla yeni girdim.Ne yolu ne durakları ne de yolun adabını biliyorum.Tek bildiğim ise bu yolculukta, sırtımı yasladığım, kalbimi emanet ettiğim yol arkadaşım olan sen ve bu yolda yürüme şerefini bize lutfeden Rabbim.Belki kimi zaman yolun kurallarına uymuyorum kimi zaman da yolda olmadık şeylere takılıp oyalanıyorum.Farkında olmadığım pek çok hata da yapıyor olabilirim ki bu mevzudaki cehaletimi de itiraf ediyorum.Eğer neyi yanlış yaptığımı bilecek bilgim olsaydı düzeltmeye gayretim de olurdu. Olurdu biliyorum çünkü seni bu kadar geç bulmuşken bile bile kaybedecek kadar deli değilim.Evet senden sonra artan bir deliliğim var ama sensiz kalmayı isteyecek kadar delirmedim henüz sevgilim. Kaderin hakkımızdaki hükmünü bilmiyorum.Bizi bizden iyi bilene tevekkülü, kendime salık vermeye çalışıyorum.Halimizi, kalbimizi O biliyor.Sırtındaki yükü gemiye bırakan yolcu gibi ben de Rabb’imden öyle bir tevekkül istiyorum.Bununla birlikte O’na olan hüsnüzannımı da dilekçeme ekliyorum.Rahmeti herşeyin üstünde olan Rabb’imin rahmetiyle bizi sarıp sarmalaması en büyük temennim inan sevgili yârim.Adresini bilemediğimden, mektubumu aşk kuşunun kanatlarına emanet ediyorum sevdiceğim.Biliyorum o sana getirir mektubumu, eskiden bâd-ı sabânın sevgililerin selamlarını birbirine ilettiği gibi...Bir selamını, bir kelamını bekliyor olacağım can içim. Allah’a emanetsin...Kalbim de önce O’na sonra sana emanet... Seni seven bir garip yolcu...