YERSİZ SOHBETLER
Sevgili oğlum,
İnsanlar öyle hale gelmiş ki, insanın en güzel okullarda okumasına, en güzel kariyeri yapmasına, en güzel yabancı dilleri bilmesine, Matematikte güçlü olmasını görmemezlikten gelerek ev araba gibi maddi imkanlarının olup olmamasına bakar hale geldiler.
Sevgili oğlum,
Bizlerde hemen iş hayatına girdiğimizde ev arabaya sahip olmadık. Baba ve annenin desteği ile daha çocuk ve gençken ev ve araba sahibi olanlarda oluyor ama bunların çoğu hayata dirençsiz ve özgüvensiz başladıklarından hep sıkıntı çekiyorlar. Yani ev araba sahibi olmak insanı mutlu ve bahtiyar yapmıyor çok zaman. Önce insanlık.
Sevgili oğlum,
Bir yakının hasta olduğunu duyup, hastanede ziyaret ediyorsun. Bir da bakıyorsun ki, hastanın sevmediğin , davranışlarından hoşlanmadığın diğer akrabaları da orada. Hemen çıkarken hastaya selamını iletiyorsun. O da başlıyor ev , araba şu bu . İnsan hasta yatağında stresten uzak yatması gerekirken kendisini ziyarete gelen insanın , akrabasının çocuğunun ev ve arabasının dedikodusunu yapmasına yersizlik mi dersin yoksa densizlik mi? Yoksa cehalet mi ? artık ne dersen de.
Sevgili oğlum,
Bu mektubu yazarken uzun zaman sana mektup yazmadığımı fark ettim. Bu mektubun konusunun da yersiz konuşmalar olması mektubu yazarken fark ettim ve şaşırdım.
Sevgili oğlum,
Biz insanların gelişimi, sosyal olması, hitabeti güzel olması, özgüvenli olması için başta sana ve dostlara, gelişmek isteyen gençlere mektuplar ile moral olmak, yol göstermek isterken insanların bunları görmemezlikten gelerek insanların evi ve arabası konusunda dedikodu yapması ve yersiz sohbetler etmesi beni hem üzdü hem de insanların gelecek nesillerinin gelişmesi, özgüvenli olması için hiç çaba harcamadığnı görmek de üzdü. Ama bunlar çocuklarına bu konuda destek olmadıkları halde çocuklarının özgüvenli çalışkan ve söz söylemesini bilen insanlar olmasını istiyorlar.
Sevgili oğlum,
Bizim gelecek nesillerimizin mesleği ne olursa olsun, sosyal, başkalarına maddi ve manevi yardım eden, eser üreten insanların sayısının çoğalması için çaba harcamamız gerekirken insanların hasta ziyaretlerinde, düğünlerde, cenazelerde böyle hayatını gelişime adamış insanları takdir etmek “ nasıl size destek olabiliriz?” sorusunu sormak gerekirken, o insanın ev , araba gibi şeylerini sorgulamak, sadece onların değil çocuklarının da bu imkanlarını sorgulamak yersizlik mi densizlik mi sence. Ben düşündüm de sen de gelişmek için çaba harcayan insan olarak “hem yersizlik hem densizlik” derdin.
Sevgili oğlum,
Ben okumak yazmak konusunda gelişmişsem, başta çocuklarım , akrabalarım, iş arkadaşlarım ve yakın çevremizdeki her gencin de gelişmesini isterim. Onlara kalem, defter, kaynak temin ederek , kitaplar yazarak destek olmak beni mutlu ediyor. İnsanlar bunu bugünlerde anlamasa da zamanla , ya onlar ya da gelecek nesilleri anlayacak. Çünkü çocuklar küçükkken kendilerine kaynak temin eden, harçlık veren , verdiği hayat dersleri ile gelecek nesillerin ufkunu açan insanları unutmazlar.
Sevgili oğlum,
Son zamanlarda hiç faydası olmayan konuşmalardan, gereksiz şaka yapmayı çok seven insanlardan, bir faydası olmayan insanları yemeğe, çaya sohbete davet ettiğimizde bahane uyduranlardan uzak kalarak kitap okumanın ne kadar faydalı olduğunu görerek kitap okumaya yöneldim. Baktım ki ne boş konuşmalar yaşıyoruz ne de gereksiz şakalara tabii oluyoruz. Okuyunca bilgi ile doluyoruz. Bu da hayat neşemizi artırıyor. Tabii insanlardan mesafeli olunca “Hayata küstün mü arayıp sormuyorsun” diyenler de oluyor. Onlara boş konuşmalardan uzak kalmanın faydasını anlatamazsın ki. “Şaka da sevmiyorsun “diyecekler daha sonra. Şakanın kime ne faydası olmuş ki Onlara faydası olsun.
Sevgili oğlum,
Gereksiz ziyaretler artık insanı yoruyor. Bu ziyaretlerde öngörülmeyen başka densiz ve yersiz insanlar ile de muhatap olmak zorunda kalmak daha çok yorucu oluyor. Yüzleri gülmeyen, bir elini sıkıp hatırını sormayan, seni görünce arkasını dönen insanların yanında insan nasıl mutlu ve neşeli olabilir ki?
Sevgili oğlum,
İnsanların yalnız kalmak istemesi, sevmediği hareketleri yapan, sevmediği sözleri ulu orta söyleyen insanlardan uzak kalması en tabii hakkıdır. Böyle sınırları ve tavırları olan insanlara “Burnu havada” demek tabiri caizse terbiyesizlik ve densizliktir. Bazıları “Onu da öyle kabullenelim” derler. Bu da başka bir korkaklık ve seviyesiz insanı destekleme tavrı. Biz neden o insanların seviyesiz ve terbiyesiz tavrını kabullenelim ki ? Onlar kendine çekidüzen versin.Yaşı kaç olursa olsun toplumda nasıl davranılacağını öğrensinler.
Sevgili oğlum,
“Falanca seni çok seviyor” yalanına çok şahit oluyoruz. Cenazemde, düğünümde göremediğim, eserlerime ve bana destek olmayan, eserlerimle alay etmeye kalkan, çabamızı “beyhude davranışlar” olarak gören adamın sevgisi olsa da olur olmasa da. Boş sevgilerden de uzak kalmak yalandan çevresine sevgi dağıtan iki yüzlülere de kulak asmamak zorundayız.
Sevgili oğlum,
Bir gün okuyacağın umudu ile sana mektuplar yazmak, internet sitelerinde yayınlamak, gazetelerde köşede yayınlamak, bu mektupları kitaplara almak bana umut ve yaşama sevgisi veriyor. Sana yazdığım mektupların senin gelecek nesillerince de okunacak umudunun olması insana başka yaşama sevinci katıyor. “İnsanların en iyisi insanlara daha çok faydalı olandır”hadisine mazhar olmak güzel şey. Kimi bunları faydalı şeyler olarak görmese de...
Sevgili oğlum,
Arada sırada iş arkadaşlarımızın, okuyucuların, “ oğlunu ne kadarda seviyorsun, ona mektup yazıyorsun. Bizde okuyoruz. Bu mektuplar bizim ufkumuzu da açıyor. Hoşuma gidiyor o mektuplar” demesi de yaşama sevincimize katkı sağlıyor işte. Böyle densiz ve yersiz konuşanların olumsuz , negatif tavrı ile bu güzel pozitif söz ve davranışları o negatifliği alıp götürüyor işte seviye farkı. Kimi üzer, kimi takdir ederek sevindirir.
Sevgili oğlum,
Sana daha çok mektup yazmalıyım. Ona buna gelşimi anlatmak yerine sana yazsam sadece sen değil senin gelecek nesillerinde, saklarsak onların gelecek nesilleri de faydalanır. İyi ki varsın, iyi ki oğlumsun ve baba olmak güzel duygu. Bu duyguyu her erkek yaşasın inşallah.