Gece gündüz hiç durmadan ölmek için çaba gösterenler, ölmekten korkuyorlar. Bu ne büyük bir çelişki...

Biliyorum, şimdi inkâr edeceksiniz: “Ben yapmam.” diye.

Hangimiz, biraz daha güzel bu hayatı yaşamak için en güzel anılarımızı vermedik ki?

Sen, olduğun yerde hayatını çürütüyorsun; hem de kendini bir koltuğa mahkûm ederek. Ben ise gece gündüz hiç oturmadan, senin oturduğun yeri lüks bir hayat sanarak o makama yükselmeye, sana yetişmeye çalışıyorum.

Oysa senin orada, bir koltukta çürüdüğünü görseydim, o çürüyen yaşamı benimsemezdim. Dağlara, çiçeklere, derelere, kuşlara âşık olurdum; kendimi senin gibi bir makama mahkûm etmezdim ve bunun için bu kadar çabalamazdım.

Sen hayattan daha güzelsin; ama mutluluğun yerine mutsuzluğa çaba sarf ediyorsun.

Hangimiz başkasını ayağa kaldırmak için çabalıyoruz? Hiçbirimiz.

Birimiz, diğerini öldürmek için güçleniyoruz; başkasını yaşatmak için değil.

Oysa bizi kendi içinde yaratıp yaşatan evrene baksaydık, yaşamak için savaşmazdık; öldürmek için silah üretmezdik.

Kinin yerine sevgiyi, nefretin yerine saygıyı, sahiplenmenin yerine bağımsızlığı seçseydik, insanoğlu mutlu olurdu.

Aile olmak için bir arada olur, devletleşmezdik; sahtekâr tanrılara karşı dağılmayı seçerdik.

Devletlerin açık cezaevi olduğunu bilseydik, sınırlar çizmezdik.

Aslında bizim bilgelik sandığımız şeyin kendi sonumuzu hazırlamak olduğunu bilseydik, dünyayı cehenneme çevirenin diplomalı cahiller, vicdansız bilginler ve münafık âlimler olduğunu görürdük.

Biz, her şeyi bildiğimizi sanıp hiçbir şeyi bilmeyen, görüp ders almayan varlıklarız.

İnsan olabilmek, bizden olmayana da sahip çıkabilmektir. Bunu başaramadığımız sürece, bizi yaratan Tanrı’ya da, bizi doğuran anneye de isyan ederiz; hem de kendimizi yok edecek kadar.

Bawer Bager