Bir Varmış Bir Yokmuş

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde...

Yoksul mu yoksul bir adam yaşarmış.

Ne işi rast gider ne de talihi güler yüz gösterirmiş.

Ama onun herkesten farklı bir özelliği varmış:

Hayal kurmayı hiç bırakmazmış.

İnsanlar ona deli dermiş.

O ise gülüp geçermiş.

Çünkü bir gün hayallerinin gerçek olacağına inanırmış.

Gel zaman git zaman...

Bir gün yolda yürürken ayağı bir taşa takılmış.

Taş yerinden oynayınca içinden ışık saçan bir melek çıkmış.

Melek:

"Dile benden ne dilersen." demiş.

Adam şaşkınlıkla:

"Güzel kıyafetler ve bir çuval altın isterim." demiş.

Melek gülümsemiş ve dileğini gerçekleştirmiş.

Adam sevinç içinde evine dönerken yolda bir muhafızın bir kurbağayı öldürmek üzere olduğunu görmüş.

Hiç düşünmeden altınlarından bir kese verip kurbağayı kurtarmış.

Kurbağa peşinden gitmiş.

Adam dönüp:

"Artık özgürsün." demiş.

Tam o sırada kurbağa ışıklar içinde güzeller güzeli bir kadına dönüşmüş.

Kadın:

"İyiliğinin karşılığını vermek isterim. Benimle evlenirsen sana mutluluk getireceğim." demiş.

Adam kabul etmiş.

Yıllarca huzur içinde yaşamışlar.

Fakat bir gün çıkan büyük bir fırtına adamı uzak diyarlara savurmuş.

Orada yalnız yaşayan bir adamla tanışmış.

İki yabancı zamanla kardeş kadar yakın dost olmuşlar.

Günler ayları,

Aylar yılları kovalamış.

Sonunda karşılarına yeniden melek çıkmış.

Adamı evine gönderebileceğini ama karşılığında en çok sevdiği şeylerden birini istediğini söylemiş.

Adam önce eşini düşünmüş.

Sonra dostunu...

Karar vermek çok zor olmuş.

Ama dostu ona:

"Gerçek dostluk ayrılıkla bitmez." demiş.

Ve gönüllü olarak meleğin yanında kalmayı kabul etmiş.

Adam evine dönmüş.

Fakat yılların özlemiyle bekleyen eşi, üzüntüden yeniden kurbağaya dönüşmüş.

Adam onu avuçlarına alıp sevgiyle öpmüş.

Kurbağa yeniden eski güzelliğine kavuşmuş.

Ve yıllar sonra bir gün...

Kapı çalmış.

Kapıyı açtığında karşısında dostunu ve meleği görmüş.

İşte o zaman anlamış ki:

İyilik kaybolmaz.

Gerçek dostluk bitmez.

Ve hayatta bazı şeyler tesadüf değilmiş, tevafuğun ta kendisiymiş.

Onlar mutlu mesut yaşamışlar.

Masal da burada sona ermiş.