Fütur ve istihzâr gecesinin kendiyle kavgalı beni, bir daha kendime bile istememek şerefine nail oluyorum.Sanki her adım bir kapı duvar; yola çıktığım her dehlizde ben, tükenir bir adımbaşıyım.Nerede yanlış yaptığımı bilmediğim, bilmem kaçıncı zamanın gözlerimi istemsizce doldurduğu teessüf merhabasındayım.

El yok, omuz yok, bir beden yok; uhrevî ve çabasında yokluğuna alışılan hayalet insanlar görüyorum.Bunu bir kez ve bir kez daha söylüyorum: Hiçbir hayalete ihtiyacım yok.Sizi ben yaratmadım; öldürmek de bana düşmez. Amma velâkin hayat yolumda hiçbir katkınız yoksa, şimdi benden gidebilirsiniz.

Bu yaz da kara kışa aldandım. Balık esir oldu.Ben, cennette bir tek kendisiyle barışık bir yalnız…Cehennemde rastladığım her dost da düşman.

Vazgeçtim. Terliklerimi aldım, ceketimi aldım, hiçbirinizi istemiyorum.Yokluğumu da aldım.Zaten varlıkta da yokluk, yoklukta da birliği ve elverişli dirliği tarumar bir gönül yakıtıydım.Size kalmadıysam, kimseye çok olmayacağım.

İnhiraf ve itiraf tecessüslerinde yaralıyım.Bendim, derdimi aştı. Çekilebilirsiniz.Yokluğunuza selam; varlığınıza namahremim. Yüreğimi kapadım.

Hiç terminalinde bir bavula sığınıp, adımlarımın adıyla şehir efsanesi…Mutlu edişlerinizle mahrumiyet örtünüzü de alın; gereksiz kalabalıksınız.
Dilara AKSOY