Bir ilişkiyi bitirmek cesaret ister; çünkü vedalar, sadece gitmeyi değil, geride bırakılan kalbin yükünü de kabul etmeyi gerektirir. Hiçbir açıklama yapmadan, tek bir veda bile etmeden çekip gitmek ise çoğu zaman güçlü olmanın değil, yüzleşememenin göstergesidir. İnsan bazen karşısındakinden değil, kendi vicdanından kaçar. Söylenmeyen her cümle, cevapsız bırakılan her soru ve yarım kalan her konuşma, geride kalan kişinin omuzlarına yüklenir. O ise neyi yanlış yaptığını düşünür, kendini suçlar, eksiklerini arar ve kapanmayan bir kapının önünde beklemeye devam eder.

Oysa gerçek acı, ayrılığın kendisi değildir; belirsizliğin içinde tek başına bırakılmaktır. Çünkü insan, kaybettiği kişiden çok, yarım bırakılan hikâyenin ağırlığını taşır. Diğer taraf çoktan yeni bir sayfa açmışken, geride kalan kişi hâlâ eski cümlelerin anlamını çözmeye çalışır. Bir ilişkinin gerçek değeri, birlikte geçirilen güzel günlerde değil; biterken gösterilen olgunlukta ve saygıda saklıdır. Saygının hiç uğramadığı bir sevginin vedası da sessiz değil, derin izler bırakan bir kırgınlık olur.


ely
29hzrn