‘’Anlatmak istiyorum, dinlemiyorsunuz.
Hayır, sanırım sabahı bekleyemem.
Bilmiyorum.
İnsanlar rüyalarını acilen anlatmalı.’’(Alıntı)


Çekincelerimin ışığında parlayan bir şarkıyım ve kuruntulu bir tanrı misali renklerimi öğütüyorum ruhumun çarklarında çünkü ben yazarken ve yaşarken hep renk olup rengârenk yaşamayı seviyorum.
İster bir seçim deyin ister kader.
Duygularımın eşleştiğidir renkler ve kılavuzum bülbül ben zaten bir Gül’üm ve pembeleşen yanaklarıma dokunan polenlerden değil insanların hâsıl olan nefretlerinden mustaribim.
Özlediğim şeyler var misal:
Her gece gördüğüm rüyalarımı anneme anlatmayı çok özledim anlayın artık anne özlemimi.
Kimi bulsam çekiştiriyorum yakasından ve şerh düşüyorum beni dinlemesi için:
Ama nerde?
Ne uyruğu var duyguların ne uyluğu ne de bir uydusu oysaki ben duygularımın uydusuyum kolaysa çözün beni.
İhtişamlı bir tanrı misali.
İhtimamlı bir insan gibi.
İnzivaya çekilmiş artık hangi duyguysa ve kürediğim şu beyaz zemin gibi ruhumu yaslayacağım birilerinin özlemi ile filan da dolu değilim artık yeteri kadar dolu misali yağdıktan sonra kimi başköşemde ağırlayabilirim ki?
Başköşesinde evrenin ve de başımın tepesinde taşıdığım kimler çekip gitmedi ki!
Hangisi daha acı söyleyin!
Yaşarken de çekip gidenler?
Ebediyete intikal edip de asla dönmeyecek olanlar mı?
Yasını tuttuğum insanların nezdinde ve de yaş aldığım kadar yasımı da büyütüyorum çünkü ben artık yürürlükten kalkmış yorgun bir yasayım, sevgili bayım.
Ne özeniyorum birilerine ne öykünüyorum ne de durduk yere öldürüyorum.
Ölüm dediğin ne ki hem?
Sadece geçici bir nokta koymak sürdürdüğün mücadeleye ve ben zoru seçmişken, yalpalasam da canımı yaksalar da mücadele etmeyi seviyorum bir zorunluluktan ziyade bir seçim olarak da algılayabilirsiniz.
Çünkü doğamda mevcut tüm renkler.
Siyah zaten karadeliğin ta kendisi pek çok insan gibi:
İnsan vardır rengi pürüzsüz beyaz ve billur ve güneşi yansıtan ve gözlerinde kaybolursunuz.
İnsan vardır karadelik misali ve sizi bir hortum gibi yutar ve savurur bilinmez âlemlere.
O karadelik ki ölümden beter.
O karadelik ki nasıl da süründürür sizi.
Ve ben yaşarken karadelik misali insanlara rast gelmiş biri olarak ne haz ediyorum karanlıktan ne de onların o garip siyah gözlerinde kaybolmak istiyorum.
Bir hortum gibi sizi yutan.
Bir renk körü gibi siyaha ve nefrete ve kine ve şeytana tapan.
Artık rüya da görmez oldum bu aralar çünkü uyku uyuduğum saat sayısı azaldığı kadar yorgunluğum da dinmek bilmiyor.
Bir ömür mi yorar insan ruhunu ve bir ömür mü yormalarına birilerinin izin verir?
Aslında bu da bir seçimden ziyade kaderin ta kendisi ve nasıl ki tarih tekerrürden ibarettir ve işte hayatımın farklı safhalarında farklı insanlar hep yordu beni ve kalbimin atış hızı da tetiklendi.
Ne korku ne kaygı!
Sanırım bir ritüeli yaşamın adeta yarış öncesi kurulan saat gibi alarm gibi.
Rüya görmediğim için de birilerine anlatma ihtiyacı hissetmediğimi düşünebilirsiniz yazımın da başında belirttiğim üzere ama gözüm açık gördüğüm ve tanık olduğum pek çok şeyi de paylaşma dürtüsü ile yaşıyor ve yazıyorum bu yüzden kalemimle ve sizlerle aramda çok güçlü ve özel bir bağ var…
Şairin dediği gibi sabahı bekleyemiyor madem…
Oysaki ben en çok sabahları seviyorum ve gözüm yollarda dalıyorum uykuya en çok da sabah serinliğinde bir kuşa öykünüp daldan dala konmayı seviyorum ve yazarak ve yaşayarak bunu bir şekilde başarıyorum.
Karadelik belki sonlandırılamaz ama ertelenebilir ve bir şekilde kendinizi o karadelikten ve karadelik misali insanlardan koruyup sakınabilirsiniz ama sakın Allah’tan da yardım almayı geciktirmeyin ve unutmayın.
Gönülleriniz çiçek bahçesi tazeliğinde olsun ve rüyalarınız solmasın ve de mütemadiyen paylaşın sevdiklerinizle ve tüm karadeliklerden de uzak durmanız ümidimle…