Dün gece sabahladım koyu gecenin kucağında. Fakat biliyor musun, yalnız değildim; seninleydim. Evet, evet, seninleydim. Sakın nasıl olur diyerek gülümseme. Belki sen benimle değildin fakat ben seninleydim. Ve sen öylesine güzeldin ki her zamanki gibi.

Sıcak bir tebessüm ederek gelip yanıma oturdun. Saatler sanki donmuş, yelkovan akrebe küsmüş, donup kalmıştı; tıpkı bizim gibi. Ve bu suskunluğun yerini yavaş yavaş teninin sıcaklığı almaya başladı bir anda. Çünkü ellerin bilinçsizce ellerime değmiş ve tıpkı prangalar gibi kenetlenmişti. Kendimi seyrediyordum yıldız gibi gözlerine baktıkça.

Gecenin karanlığı kıskanır gibiydi saçlarındaki rengi. Tıpkı vazomda, suyun içinde olduğu hâlde güzelliğin karşısında solan gül gibi. Ne gecenin kıskanmasına ne de gülün solmasına, inan, kızmadım, kızamazdım. Çünkü haklıydılar kıskanmakta ve solmakta. Çünkü öylesine güzeldin ki her zamanki gibi.

Ve birer tane sigara yaktık. Şimdi odamı küçük bir ateşin ışığı aydınlatmaya başladı. Her nefes çekişimde, külümün ateşinde o güzel gözlerini görüyordum. İnan, öylesine mutluydum ki. Hep içimden dua ediyordum: Ne olurdu gitmeseydin.

Sigaramızdan son bir iki nefesi çekerken düşüncelerimden sıyrılarak seni düşündüm. Ve bir üzüntü kapladı içimi, nedeni ise; sigaram bitse bile yanımdaki paketten çıkarıp bir tane daha yakabilecektim. Ya, ya sen gidersen? Seni bir daha bulabilecek miydim?

Ben bu düşüncelerin pençesindeyken sen sigarandan derin bir nefes çekerek söndürdün. Ve pencereye doğru yaklaştın, yanımdan uzaklaşarak. Pamuk ellerini sert betonun üzerine bırakıp yıldız gibi gözlerinle yıldızların seyrine daldın ve birden ürperen bir ses tonu ile:

"Gördün mü, yıldız kaydı, bir dilek tut." dedin.

Ben kayan yıldızı görmemiştim. Çünkü ben kendi yıldızımı seyrediyordum fakat dilek tuttum. Sen...

Ben de pencereye, yanına geldim. Ellerimi korkarak omuzlarının üzerine bıraktım. Ve saçlarındaki o mükemmel yosun kokusunu duydum. Sen o sırada ellerimden tıpkı bir ürkek kedi gibi kaçarak tekrar oturduğumuz yere döndün.

Senin için yazdığım şiirlerden birkaçını okudun. Ve inanmayan bir ifade ile gözlerime baktın. İnanmamıştın sana yazdığıma. Haklısın, bilmiyorsun seni ne çok sevdiğimi. Oysa kalbimde öyle büyük aşkın var ki dağlardan yüce, okyanuslara sığmaz.

O anda boynuna sarılıp çılgınca seni öpmeyi ne çok istedim, bir bilsen. Fakat yapamazdım; ya kaybolup gidersen birden, ne yapardım?

Allah’ım, bu bir rüyaysa uyandırma. Hayalse bırak gözlerimde kalsın.

Ağır adımlarla kalkıp yanıma geldin. Ve bana o en güzel iki kelimeyi söyledin:

"Seni seviyorum."

İşte tam o sırada gözlerimden buz gibi iki damla yaş indi. Öylesine mutluydum ki anlatamam. Bilirsin, anlatılmayan duygular yaşanır. Ben de o anı yaşadım ve o an ölmek istedim; tıpkı seni istediğim gibi. Çünkü o an ölseydim, inan, acı çekmezdim.

Yalvarıyorum, Azrail’im sen ol.

Saat durmuş fakat gece ilerliyordu. Ve biz bu ilerleyen gecede ömre bedel anlar yaşıyorduk. Fakat sen birden kapıya doğru uzaklaştın.

Yoksa, yoksa gidiyor muydun?

Olamaz. İnanmıyorum. İnanmak istemiyorum.

Dudaklarım kilitlenmiş, boğazım ise düğümlenmişti. Gidecektin, anlamıştım ve gidişini görmemek için gözlerimi ölürcesine kapattım. Bir bilsen, kapanan gözlerimde ne anılar canlandı. Bilmiyorum, gittin mi yoksa yanımda mısın hâlâ?

Bir süre bekledikten sonra yavaşça kirpiklerimi aralayarak seni aradım. Göremeyeceğimi bile bile.

Ne yatağımda ağırlığın vardı ne de yıldız gibi parlayan gözlerin. Sadece soğuk betonda ayak izlerin ve kulağımda o güzel sesin kalmıştı. Söndürdüğün sigaran kül tabağında, resmin ise yanımdaydı; yani benimleydin.

Çıktım, lavaboya gidip yüzümü yıkadım, aynaya baktım.

Olamaz... Sen, sen arkamdaydın.

Bir anda döndüm. Yoktun. Gitmiştin.

Bir türlü inanamıyordum gittiğine.

Savaşta yenik düşmüş askerler gibi ağır adımlarla odama döndüm. Donan saat çalışıyor ve yaklaşan sabahı gösteriyordu. Gökyüzü kızıla bürünmüş, güneş doğmak üzereydi. Yeni bir gün başlıyordu, bu güzel gece artık bitmeliydi.

Ben de kalan ise yalnızlığımla yalnız sen oldun.

Seni seviyorum.