Adam buzdolabını açtı. Hemen hemen erkeklerin çoğu gibi rafları yine şöyle gözden geçirdi. Gözüne kaç gündür hiç ellenmeyen, içindekilerde hiçbir değişiklik, artma eksilme olmayan muhtemelen kimsenin de dikkatini çekmeyen karışık meyve tabağı çarptı. İçindekilerin varlığı için şükrettikten sonra meyveleri birbirinden bağımsız tabaklara koydu. Her şey bir anda değişmişti. Erik erik gibiydi artık, çilek çilek gibi ve diğerleri. Hepsi kendi gibi olmanın özgün değerini hissetmenin değişimini yaşıyordu. Aynı evlilik gibi... Aynı buzdolabının koruyan serinleten canlı tutan çatısı altında ama kendisi olarak varlığını sürdürmek, aynı parlamentoda aynı milletvekili ünvanına sahip olup çok farklı düşüncelerde olup farklı tat verebilmek gibi bir şeydi bu... Adam meyveleri özgün değerleri ile başbaşa bırakarak kapağı kapattı...