Eskiden şöyle düşünürdüm.İhtiyacı olan kişiye o istemeden iyilik yapmalı,yardımcı olmalısın.Öyle ya isteyince ne kıymeti kalır ki yardım etmenin?Sonra bu yardımları yaptığım kişilerden belli zaman geçince kötülük gördüm.Onlara sordum’’ben falanca zamanda sana yardım etmedim mi o günlerin hatrı yok mu?" dedim."Etmeseydin senden yardım istememiştik ki" dediler.Zaman geçti yine yardıma ihtiyaçları oldu.Bu defa tuttum kendimi, bekledim istesinler edeyim.Yardım istemek onlara zûl geldi.Çaresiz kalınca istediler."Kıymetini anladılar demi?dediğinizi duyar gibiyim.Hayır yine anlamadılar.Çünkü bazı insanlar böyledir.Her durumda sizi suçlayacak bişey bulurlar. O yüzden kimseyi memnun etmek yada ilerde hatırlamalarını bekleyerek yardım etmeyin. Kalbiniz ne diyorsa onu yapın ve gidin.İnsanlar kötüdür, nankördür.vefa beklemeyin.