İnsan bazen yıllarca bir hatıranın hakikatini anlayamaz…

Çocuklukta canını yakan bir değneğin, aslında merhametin dili olduğunu seneler sonra fark eder.

Kırgınlıkla hatırladığı bir insanı, bir ömür sonra rahmetle anmaya başlar.

Belki de insanı olgunlaştıran şey; yaşadığı hadiselerden çok, o hadiselerin içindeki hikmeti görebilmektir.

Boğucu sıcakların hayatı neredeyse kâbusa döndürdüğü Orta Anadolu bozkirlarinda yaz mevsimini yaylalarda geçirmek, eski zamanların en büyük nimetlerinden biriydi…

Celebi Daginin serin yamaçlarına doğru başlayan yolculuklar; yalnızca mekân değiştirmek değil, aynı zamanda gönüllerin birbirine yaklaşmasıydı.

Atlar, katırlar, eşekler, koyunlar… Kekik kokuları arasında ilerleyen uzun kafileler…
Ay ışığıyla aydınlanan dar patikalar…

Yolda edilen sohbetler…
Karanlığın içindeki güven duygusu…

Ay vururdu çamların sessiz omzuna,
Yol uzardı gecenin derin közüne,
Bir kafile yürürdü yıldız altından,
Rahmet sinmiş yorgun atın izine…

Dağlar kadar suskundular bazen,
Bir türkü yeterdi gönül çözmeye,
Ne ekran vardı ne de gürültü,
İnsan insana yetiyordu o gece…

Ve o yolculukların isimsiz kahramanları vardı…
Dedemin emanet ettiği Osman Emmi de onlardan biriydi.

Çocuk aklımla onu uzun yıllar anlayamamıştım. Çünkü karanlık yollarda uyuklayan çocuklar düşmesin diye, bazen elindeki değneği eşeklere bazen de çocuklara vururdu. İçim acırdı.

Sonra öğrendim ki o değnek; öfkenin değil, merhametin değneğiymiş.
Çünkü bazı insanlar can yakmamak için değil, daha büyük acıları engellemek için sert davranır.

Meğer Osman Emminin derdi çocukları incitmek değil, onları uçurumdan korumakmış…

Merhametin eli bazen sert iner,
Uyuyan gönüller ürkerek diner,
Sanırsın ki taş kesilmiş bir yürek,
Meğer içinde nice şefkat gizlenir…

Dost dediğin yalnız güldüren değil,
Yeri gelir acı sözü de söyler,
Bir yara açar ki nefsin bağrında,
O yara insanı Rabbine eyler…

Bugün dönüp baktığımda onu rahmetle anıyorum.
Rabbim mekânını cennet eylesin.

Aslında insanın dünya yolculuğu da böyledir.

“Elestü” bezminden sonra ruhlarımız beden denilen bineklere bindirilip uzun bir imtihan yoluna gönderildi.

Bu yol karanlık, yorucu ve tehlikelerle doludur. Nefis ise çoğu zaman bizi gaflet uykusuna sürükler.

İşte tam burada “yol dostları”na ihtiyaç vardır.
Bazen bizi okşayan değil, düşmeden uyandıran dostlara…

Bazen alkışlayan değil, yanlışımızı söyleyen samimi yoldaşlara…
Çünkü hakiki dost; hoşumuza gideni söyleyen değil, kurtuluşumuza vesile olandır.

Hz. Ömer’in (ra):“Halife olduğum için beni uyaramazsınız diye korkuyorum.” sözü ne kadar ibretlidir…

Hz. Huzeyfe’nin (ra):“Hata yaparsan seni dillerimizle düzeltiriz; olmazsa kılıçlarımızla…” cevabı ise dostluğun nasıl bir mesuliyet olduğunu göstermektedir.

Bugün ise insan, kendisini eleştirenlerden değil; sürekli övenlerden hoşlanıyor.
Hâlbu ki yüzümüze karşı yapılan ölçüsüz övgü, çoğu zaman gönlü felakete sürükleyen gizli bir zehirdir.

Öven çoktur dünya pazarlarında,
Hak sözü az bulunur dillerde,
Dost istersen aynaya benzeyen bul,
Yüzüne hakikati söyleyenlerden…

Bir alkışla yükselir nice nefis,
Sonra kibirle düşer derinlere,
Bir ikaz bazen bin övgüden üstün,
Çünkü kurtuluş saklıdır gerçeklerde…

Bu yüzden Hz. Ömer’in (ra) şu duası ne kadar kıymetlidir:
“Eksiklerimi bana hediye eden dostlara Allah rahmet etsin.”

Gerçek dost; insanı nefsinin elinden kurtarandır.

Bazen bir sözle…
Bazen bir ikazla…
Bazen de canını yakacak bir hakikatle…

Tıpkı gece yolunda uyuyan çocukları düşmekten koruyan Osman Emmi gibi…

Rabbimizden niyazımız; bizi gaflet uykusunda alkışlayanlarla değil, hakikati söylemekten korkmayan sadık yol dostlarıyla karşılaştırmasıdır..

Bir yol var ki sonu sonsuz menzil,
Ne yük fayda verir ne boş emel,
Orda dostun kıymeti anlaşılır,
Düşerken elinden tutarsa eğer…

Ey gönül, sana dost olanı iyi seç,
Her gülen yüz hakikat dostu değil,
Seni Allah’a yaklaştıran kişi,
Canını acıtsa da düşmanın değil…

Ve dualarımız odur ki; uçmayı bilmediği hâlde alkışlarla havaya kaldırılıp, düşerken kanadı kırılan zavallılardan olmayalım…

10.06.2026//KIRIKKALE
HIDAYET DOGAN OSMANOGLU
Tc. Kul. Bak. Halk Sairi