Geçmişin küllerini elimizde değil ki deşmemek. Bir şarkı bir hüzünlü an bir bakış bir koku alıp seni elindeki değnekle külün tam da orta yerine bırakır bazen.
Şiirinde önce yeniden bir kıvılcım bulmaya uğraşıyor, sonra sadece hayal ederek anlamaya çalışıyorsun mısra mısra ama her denemede canının yanmasından da artık pes diyorsun. En sonunda elinde kalan tek şeyin bir avuç kül olduğunu fark ediyor ve onu da bırakıyorsun külden de hayır yok dercesine....
Finalin “Keşke kedi yapsaydım külden” bana biraz hüzünlü bir mizahi bir iç çekiş geldi. Madem elde kalan şey sadece küldü bari ondan sıcak canlı, sevimli bir şey hayal etseydim geçmişi kurcalayıp durmasaydım. Onun yerine bir kedim olsaydı en azından nankör olmazdı dercesineydi.
Hafif bir alaycı mizahi ama oldukça güzel bir şiirle geçmişi kabullenmek kalemini kutluyorum güne başlamak için güzel bir şiirdi.
Yüreğin üşümesin

Çok keyifli bir şiirdi.Hayal dünyanızın zenginliğine dildeki zenginliğiniz de eşlik edince tam seyirlik bir şiir çıkıyor.Tebrikler...