İki bayramdır aynı kapının eşiğinden geçmiyorum.
Sanki ev artık sadece bir adres, bayram ise takvimde duran eski bir kelime olmuş.
Geçen yılın bayramı da pek bayram değildi zaten. İnsan bazen kalabalığın içinde değil de, sessizliğin içinde yetim hissediyormuş kendini. Bunu öğrendim.

Aynı odanın içinde bir yabancıyla yaşıyorum şimdi.
Ne kavga ediyoruz ne konuşuyoruz. Sadece birbirimizin varlığına alışmış iki gölge gibiyiz.
Bir insanın yanında olup da bu kadar uzak kalabilmek tuhaf.

Son zamanlarda kimseye içimden kal demek gelmiyor.
Gitmek isteyen gitsin, susmak isteyen sussun istiyorum.
Belki insan çok yorulunca kırılmıyor artık, sadece hissizleşiyor.

En son ne zaman gerçekten ağladım bilmiyorum.
Gözlerim doluyor bazen, sadece o kadar.
Sosyal medya önümden akıp gidiyor, algoritmalar bile içimdeki boşluğu öğrenmiş.
Karşıma çıkan birkaç cümle, eski bir şarkı, bir ney sesi…
Hepsi içimde unuttuğumu sandığım yerlere dokunuyor.
Hiç dinlemediğim kederli şarkıları dinliyorum şimdi.
İnsan galiba içinde taşıdığı duygunun sesini arıyormuş.
Ben de kendi içimin yankısını arıyorum bir süredir.

Rüyalarım bile değişti.
Eskiden gördüğüm şeyleri hatırlardım, şimdi sadece uyandığımda üzerimde kalan tuhaf ağırlığı hissediyorum. Sayıklıyor muyum bilmiyorum. Bunu sorabileceğim kadar yakın hissettiğim kimse de yok zaten.

Saçlarım dökülüyor.
Cildim yorulmuş gibi.
Tırnaklarım, uykularım, aynadaki yüzüm…
Hepsi sanki içimde çöken bir yerin sessiz habercisi olmuş.
Oysa dışarıdan bakınca ne kadar iyi görünüyordum.
Demek ki bazı insanlar en çok da dimdik dururken dağılıyormuş.

Şimdi odamda bir ney sesi çalıyor.
İçimde uzun zamandır açılmayan kapılar aralanıyor.
Kendimi kaybettiğim o ilk zamanı düşünmeye çalışıyorum.

Sahi…
İnsan ilk ne zaman kaybolur?
Bir evden uzak kalınca mı?
Anlaşılmadığını fark edince mi?
Yoksa bir gün aynaya bakıp ben ne zamandır böyleyim diye sorunca mı?
Belki de insan bir anda kaybolmuyor.
Yavaş yavaş eksiliyor.
Bir bayram gitmiyor eve,
bir gece kimseyi aramıyor,
bir sabah sevdiği şarkıları değişiyor
Ve sonra bir gün, kendi sesine bile yabancı geliyor.

Vesselâm...

Esma Canyurt

Ben hariç herkese iyi bayramlar...