Şair nasıl olunur bilmem ama tam da bu hale gelince şiir oluyor yüreğin sükûtu.
Yüreğinize sağlık hocam.
Şiirlerinizide okumak temennisi ile.
Saygılarımla 💐

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.

Lütfen yazmayı bırakmayınız. Çok etkileyici bir gönül kalemi okudum. Tebrik ederim. 👏 Duygunuz daim olsun.

Okurken içimde duygular belirdi “Ben şair değilim” diye başlaması ne kadar vurucu. Aslında en çok da şair olmayanların yüreğinden dökülenler vurur insanı. İki şiir dışında yazmamış, acılarını paylaşmaya bile ketum biri. Kuyularda feryadı var ama sırrını vermemiş. Ne kadar tanıdık bir sessizlik. İnsan bazen en derin acısını kimseye anlatmaz, kendi içinde eritir.

“Ser verdim sır vermedim.” İşte bu çok ağır bir cümle. Her şeyi ortaya dökmüş ama en özelini, en kırılganını saklamış. Kendine yapmış ne yaptıysa. Her zehri yudumlamış bugüne kadar. Bu kadar yükü tek başına taşımak…

Sonra “şimdi beni buralarda bırakma ihtimalin bir kor olup düştü içime.” Bütün o zehirleri yudumlamış, acılara dayanmış bir insan için asıl yakıcı olanın birinin gidecek olması ne hazin. Dayanılmış her şeye de bu ihtimal dayanılmazmış meğer. Ruh sökülüyor sanki bedenden. Bu kadar yoğun bir anlatım.

“Bana kucağında aşk şiirleriyle gelen” derken bir yumuşaklık var, bir bahar gelmiş gönül evine. Ve karşısındaki o kişi, işte asıl şair o. Çünkü sadakatle sevmek, vefada beklemek bir ömür… Bunlar şiirden daha şiir.

“Ya beni de götür ya sen de gitme.” Son söz bu. Ne kadar çaresiz, ne kadar yalın. Ortası yok. Ya tamamen birlikte, ya hiç. Ama kendi başına kalırsa, o kor içini yakmaya devam edecek.

Bu yazıyı okurken bir insanın ne kadar güçlü görünüp aslında ne kadar kırılgan olduğunu hissettim. Bir de Bedia Akartürk geldi aklima. Şair değilim derken belki de en güzel şiiri yazmış. Ve sonunda bir tercihe zorlanmak… İnsanın sevdiğinden ayrı düşme ihtimali, geçmişte içtiği bütün zehirlerden daha acı. Bunu çok iyi anladım.

Kuyuların karanlığından çıkıp sevdiğinin kucağında bahara ermeyi ve o büyük sadakati anlatan çok derin bir mektup kalpten dökülen kelamınıza

Ketum kalbinizin yıllarca susturduğu ne varsa bu satırlarda usul usul dile gelmiş. Yüreğinize sağlık.
Saygılarımla...

Kalbimin Şairi

Ben şair değilim sevgilim...
İki şiirin dışında yazmışlığım da olmadı hiç.

Acılarımı kalemle kağıtla paylaşmayacak kadar da ketumdum.
Kuyuların karanlığında çınlasa da feryadım.
Ser verdim sır vermedim.

Desen ki iyi mi yaptın?
Yapmamışım.
Kendime yapmışım ne yaptıysam.

Her zehri yudumladım bugüne kadar.
Tattım türlü acılardan.
Ama...
Şimdi beni buralarda bırakma ihtimalin, bir kor olup düştü içime.

Ruhum sökülüyor sanki bedenimden.

Bana kucağında aşk şiirleriyle gelen,
Gönül evimi bahara çeviren sevgili...
Ben şair değilim.
En çok sana yakışır şiir biliyorum.

Beni sadakatle sevişine...
Bir ömür vefa durağında bekleyişine...

Ben şair değilim...olamam da...

Son sözüm şu ki...
Ya beni de götür ya sen de gitme...

Bir de böyle yazın. Bakın nasıl da oldu şiir.
Serbest şiir diye de işâretleyin; tamamdır.
Bence bu bir şiir.
Şiir olarak eklemelisiniz.
Selam ve dua ile.

Sen sair olmuşsun