Az bir zamanda çok şey öğrendim aslında. Yıllardır kimseye açıklayamadığım ve açıklamaya çalıştığım zaman ise saçma sapan şeyler söylediğim duygular… Şimdi ise kimse bilmiyor içimi… Her gün uyansam da yeni bir günün kucağına… Bırakmıyor ve her gün neredeyse onlarla yaşıyorum. Benim ölümcül duygularım, umutlu duygularım… Şaşırmayın. Bir yıl her gününüzü umut ederek geçirin; aynı günün akşamına umutsuz girin… O zaman umut etmek tehlikeli ve ölümcül oluyor.

Her günüm umut ederek geçti… Bir damlacık sevgiye hasret geçirdim her günümü. Kendimden bile nefret ediyorum hala. Dünya her gün dönüyordu. Umutlar da dünya ile birlikte dönüp duruyordu… Ne zaman bir insanın yüzüne baksam umutlanırdım çaresizce. Yankılanırdı sesim gecenin dumanlı semasında. Yıldızlar yoldaşım; şimşekler ışığım, yağmurlar gözyaşım olurdu.

Az bir zaman dediğim ama sanki gökyüzünden açılan bir kapıdan geldiğimi düşündüm. Yağmur sonrası, belki yağmurdan sonra… Gri renkli bulutların arkasında… Bugün; binlerce kayıp ruhu taşıyorum kalbimde. Bazen ağır geliyor bütün bunlar… Bekliyorum o günü. Ruhumu kafesinden çekip kurtaracak o eli bekliyorum. O zaman yaşarım belki bende. Umutsuz, nefessiz, sevgisiz yaşayacağıma; adam gibi yaşarım belki.

Umut etmek tehlikeli. Belki de ölümcül. Belki de umut ederek ölmeli…