Herkes Yapıyor...

Bazı insanlar için aldatmak sıradan iştir.
Kandırmak, yalan söylemek, normal gelir bazılarına.
Birilerini üzmek sıradan iştir.
Çünkü herkes hodgamdır, kabadır, yalancı, aldatandır artık.
Herkes yapıyor diyerek herkese uyar o da.
Duygulara artık önem vermez. Ağlayan sıkıcı gelir. Ağlatmaya alışkındır. Ağlattıkça da bıkar ağlattığından.
Gülenleri arar gözü.
O kadar vurdumduymazdır ki, hassas kişiler onu usandırır. Etrafında da kendisi gibi gamsız, vara yoğa gülen, incitmekten çekinmeyenleri görmek ister.
Duygusallığa yanlarında yer yoktur.

"Güçlü" derler küstahlıklarına. "Dışa dönük" derler aymazlıklarına, "sosyal" derler aldatmalarına.
Bilmezler nasıl kırdıklarını...

Pısırık, mıymıntı derler susturduklarına, ağlak sümüklü derler ağlattıklarına, zayıf derler bastırdıklarına...

İncittim demez kabalıklarına...

İncinmek zayıflıktır onlar için.
O kadar kabadırlar ki, çok kibar görünmeye çalışsalar da, her yerlerinden, her sözlerinden akar kabalıkları.
Saklayamazlar taktıkları nahif maskesinin arkasına, asıl yüzlerini.

Ağlatırlar, incitirler, sustururlar, bastırırlar, ben yaptım demezler.
O da karşısındakinin suçudur.
Zayıf sandıklarının...

Halbuki o kişi, zarafetinden susuyordur, incitmekten korktuğu için tahammül ediyordur, onun gibi kaba olmadığı için sessizdir.
Herkesin yaptığını o yapamıyordur.
Nahif, nazik, zarif, duygulu, kibardır.

Maskesiz insandır...
Herkes olamıyordur...
Aldatamıyordur...kabalaşamıyordur... yalan söyleyemiyordur.
Herkes değildir.

Tüm içinde sakladıkları, gözünden süzülen bir damla yaşta toplanmıştır.
Taşınabilecek en ağır damladır. Ve taşar bir gün istemsizce.
Tüm yaraları akar gözünden, süzülüp gider bir ömür ve yükü yanaklarından.

İncinmişliği, kanmışlığı, aldatılmışlığı, yaraları, hataları...
Süzülür yanağından ağır ağır...
Sergüzeştinin ağırlığıyla...