Canım Oğlum Merhaba,

Hayatımın en anlamlı, en özel ve en değerli hediyesi sensin. Senin varlığını içimde hissetmek için çok çaba sarf ettim. Kanada’da karnımda olduğunu öğrendiğim an o kadar çok mutlu oldum ki, tarif edemem. Dokuz ay süren o heyecanlı ve zorlu yolculuğun Mayıs ayının on altısında tamamlandı. O gün sen dünyaya gözlerini açtın. Güneş gibi doğdun dünyama, ben de seninle birlikte yeniden doğdum, o hastanede. O gün hayat ikiye ayrıldı benim için: senden önce ve senden sonra.

Doğduğun gün küveze konuldun, üç gün kaldın. O üç gün benim için hayatımın en zor bekleyişiydi…
Sonra evimize döndük, sen pusette elimdeydin.

Öyle miniciktin ki… 2450 gramlık küçücük bedeninle kıvrılır, bir avuç bebek olurdun. Gecem gündüzüm birbirine karışmıştı. “Bu bebek nasıl büyüyecek?” diye kaygılanırdım. Bu süreçte babanın desteği çok oldu, sağ olsun. İçimde hem büyük bir sevgi, hem de tarifsiz bir endişe vardı. Sana dokunmaya bile korkardım, sanki incinecekmişsin gibi gelirdi. Anneliği ilk kez sende tattım ben. Bir kalbin başka bir kalp için nasıl attığını, nasıl kendinden vazgeçebildiğini seninle öğrendim.

Gözlerin çekikti… Seni “japon balığım” diye severdim. Cennet kokusu gibi mis gibi kokardın. Seni sevmeye doyamazdım. Ne kadar sevsem yetmezdi. Birbirimize öyle derin bir bağla bağlıydık ki…

Seni bir an olsun yanımdan ayırmazdım. Bazen kucağımda, bazen sırtımdaydın, çoğu zaman da aynı yatağı paylaşırdık. Hep benimleydin. Sanki bir gün ayrılacağımızı biliyormuşsun gibi sımsıkı sarılırdın bana. Ben de seni hiç bırakmak istemezdim. İş yapamazdım, çok yorardın beni. Sürekli emerdin, halsiz bırakırdın ama değerdin. Bir anda büyümeye, gelişmeye başladın; ele avuca geliyordun. Çok da yaramazdın. Sürekli kucakta olmak, dışarıda gezmek isterdin; evi de dağıtırdın. Çok zeki, yetenekli, iyi kalpli, çalışkan, başarılı bir çocuktun. Daima dikkat çeker, çok sevilirdin. Kardeşin doğduğunda da onun üstünü örterdin, biberonla yedirirdin, beşiğini sallayarak uyuturdun. Ona gözün gibi bakardın. Çok severdiniz birbirinizi.

Şimdi aradan yıllar geçti. Tam 15 yıl. Ben İstanbul’da nefes alıyorum ama kalbim senin olduğun yerde atıyor. Sen ve kardeşin, benim bu hayattaki en büyük yaşama sebebimsiniz.

Bugün 16 Mayıs. Senin doğduğun gün. Doğuşunun 15. senesi. İçimde hâlâ aynı heyecan ve aynı sevgi var.
Senin ve kardeşinin sağlıkla nefes aldığını bilmek bile bana yetiyor. Yeter ki bensiz kurduğunuz hayatta mutlu olun.

Şunu asla unutma oğlum… Nerede ve kiminle olursanız olun, bir gün yeniden kavuşacağız. Bu umut hiç eksilmesin içinizden. Kalbim her zaman seninle ve kardeşinle atıyor. Ben sizi asla bırakmadım, bırakmayacağım da. Bunu böyle bilin.

İyi ki doğdun canım oğlum…
Sen hâlâ dünyama doğan en güzel güneşsin.

Seni çok seviyorum.

Annen
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dipçe: Bazen hayat sizi hiç istemediğiniz şeyleri yaşamaya zorlar. Kimin ne yaşadığını bilmeden anlamadan, kimseyi eleştirmemek ve akıl vermemek gerekir.