Şimdi bunları düşünüyorum. Sessizliğim o derece arttı gitti. Herşeyden geçtim aylardır. Hiçbir şeyimle ilgilenemez oldum. Fakat önceden böyle miydim. Bunlar mı düşünür dururdum. Neden diye sorar mıydım kendime, neden?



Bazı olaylar gün geçtikçe tazelenir oldu. Geçmişim hala bir şeytan, ya da yüzü o derece çirkin; ihtiyar kötü bir koca karı gibi peşimden geliyor. Bazen kaçıyorum ondan, bazen ise oturup adamakıllı konuşmak geliyor içimden. Sorduğum her soruya doğru düzgün cevap veren, sakin, anlayışlı bir insan olarak görüyorum onu. Ama biraz üstüne gidiverince birden çirkinleşiyor hasbam.



Bir sabah vaktiydi. Gece delirmiş gibi yağmuş yağmıştı. Bahçemizin her yeri gölete dönmüştü gibiydi. Hala hafiften yağıyordu bir taraftan. Herkes uyuyordu daha, benden başka uyanan yoktu. Tuvalete gittim geldim. Yağmurun ve toprağın kokusunu ciğerlerime doldurdum. Küçük bir kahvaltı hazırladım kendime. Yeni Türkü’nün en sevdiğim şarkılarını açtım VCD playerden.

Mutfağın kapısı açıktı. Bir yandan kahvaltımı ediyor; bir yandan ise mutfağın penceresinden karşıdaki delirmiş gibi esen rüzgarda dans eden kavak ağaçlarını seyrediyordum. İşte o an geçmişimi düşündüm.



Bir şekilde dünyaya geldim. Bazen alıştım, bazen şaşırdım. Çocuk da oldum, genç de oldum. Bazen yaşlandım, bazen ise ölmüştüm sanki. Güzel şeyler de vardı dünyamda... Sevgilimin gözleri. Bulutlar, yağmur, rüzgar...



Şimdi bunları düşünüyorum. Sessizliğin tam ortasındayım. İstemedim hiçbir zaman dünyanın malını mülkünü, sevgiyi arzuladığım kadar...