aklım çok karışık; günlerdir.. günler günleri kovalıyor, ben daha hangi sorunun beni bu kadar yorduğunu çözebilmiş değilim. depresyon gibi teşhislere inanmayı bırakalı uzun zaman oldu. benim derdim kendimle.. kalbimle.. bunu çok iyi biliyorum.

ne yetmiyor? ne bu kadar canımı sıkan?

dağılasım var çay içindeki şeker gibi. ayrılasım var tüm sevdiklerimden. kırıklarımdan..

zaman çok garip. bana duruyor gibi gelse de biliyorum hep ilerliyor. saniye saniye eksiliyor ömrümüzden.

hayat.. ah hayat.. beni mi buldun?

özel miyim ki yorarsın beni bu denli? belki de özel olmadığım anlatmaya çalıştığın. idrak edemedim haklısın. savruldum bir hayli. uçuştum ağacın dalından yaprakların biri misali, ayrı noktaya tek başıma düştüm. sen de haklısın. ne farkım vardı diğer yapraklardan? hepimiz kurumamış mıydık?

sıradan olağan ve tekdüze.. işte.. kabul etmeli..