Gece yola çıkmıştı. 1939 kışı.. Hapishanede başladı önce ihtilâl.. sokaklarda bagrismalar başladı .. bir feryat figan koptu evlerden.. hane sahipleri sokaklara attı kendini..
Genç yaşlısı hastası kim varsa kacismakta..
Kar yağışı kaplamıştı haneleri sokakları caddeleri
Her yer beyaza bürünmüş halde..
Binalar sallandı
İnsanlar korkmuştu
Hayvanlar kaçtı sağa sola garip sesler çıkararak
Yüreğinde rihter patliyordu şehrin
Erzincan’da
Hamile kadın çocuğunu doğurmaktan korktu
Yerle bir oldu şehrin ışıkları
Karaborsaya düştü insanlık
Utancimin yere batacasi suskunluk
Üzerimde beton yığınları tarifsizlik
Savcı
Polis
Doktor
Sağlıkçılar
Memleket baba gibi
Seversin
Saygı duyarsın
O da seni korur ekmek verir
Kalbini söker yerinden
Erzincan
Yeni düşmüş zaferin boynu egrisi
Kırık kulesi can pazarı
Anlatmalı seni Erzincan
Yüksek dağlarındaki kuşlarına
Aç çocuklara
Yeni dogmusa
Kurda kuşa
Yolda kalmış yoksula
Ne çaresizlik olduğunu

Ahmet gündüz
Erzincan adlı kitabından bir.bolum