Bazı insanlar birini tanıdıktan sonra sever,
ben ise hep tanımadan sevdim.
Belki bu bir eksiklik değil,
belki de içimde tamamlanmayı bekleyen bir yer var.
Ve ben o yeri dolduracak kişiyi
yıllardır hissediyorum ama hiç göremiyorum.
Kolay bağlanan biri değilim.
Herkesle konuşurum ama herkese ait olmam.
Çünkü ben geçici duyguların değil,
kalıcı olanın peşindeyim.
İçimde tarif edemediğim bir huzur isteği var.
Bir yandan özlem,
bir yandan merak…
Ve garip bir şekilde,
hiç tanımadığım birine duyduğum bağlılık.
Belki saçma gelecek,
ama ben bir gün bir yerde
hiç tanımadığım biriyle göz göze gelip
“işte bu” diyeceğime inanıyorum.
Çünkü bazı insanlar aranmaz,
bulunmaz…
Onlar sadece doğru zamanda
karşına çıkar.
30 yaşındayım.
Ve belki çoğu insan için geç,
ama benim için hâlâ doğru insan için erken.
Ben acele etmiyorum.
Çünkü ben birini değil,
beni gerçekten anlayacak olanı bekliyorum.
Ve biliyorum…
Bir gün o da beni bulacak.