Anlattıklarınız o kadar canlı ki, okurken burnuma o bayram sabahlarının serinliği ve nemli toprak kokusu geldi.

O siyah önlüklerin üzerine takılan bembeyaz kolalı yakalar, heyecandan buz kesmiş eller ve kalbin küt küt atışı...

Gerçekten de çocukluğun o saf heyecanı, yetişkinliğin hiçbir başarısında aynı tadı vermiyor.

​Belirttiğiniz gibi, o günlerin "yağmur klasiği" meşhurdur.

Sanki gökyüzü, o coşkuyu biraz daha samimi bir alana, okulun o dar ama sıcak koridorlarına sığdırmak ister gibi bırakırdı damlalarını.
​
​Sizin çocukluk anılarınızdan yola çıkarak o dönemin ruhunu şöyle bir canlandıralım:
​
Sadece okulda değil, evde ayna karşısında, yorganın altında ya da sokakta yürürken içinden şiir okumaya devam eden o çocuk... Sizin "binlerce insan varmış gibi" hissetmeniz, aslında o yaşlardaki hayal gücünün devasalığından geliyordu.
​
O "uygun adım" yürüyüşler ve sloganlar, sadece bir yürüyüş değil; bir aidiyetin, bir bütün olmanın ilk fiziksel provasıydı.

Öğretmenlerinizin o tohumları ne kadar sevgiyle serptiği, bugün onları hayırla yâd etmenizden çok belli oluyor

Okul merdivenlerini bir sahne, bahçeyi ise bir stadyum gibi görmek... Belki yağmur o görkemli sahneyi elinizden alıyordu ama koridorda yankılanan sesiniz, eminim dışarıdaki kalabalıktan çok daha derin bir iz bırakıyordu dinleyenlerde.
​
​Keşke dediğiniz gibi, her 23 Nisan'da zaman makinesine binip o siyah önlüğün içine sığabilsek. Dünyanın bütün derdini unutup tek derdimizin "Şiiri unutur muyum?" ya da "Yağmur yağar mı?" olduğu o günlere dönmek...


​O saf bayram coşkusunu bugün bile bu kadar naif bir dille anlatıyor olmanız, içinizdeki o çocuğun aslında hiç büyümediğini, sadece biraz daha "tecrübeli" bir hale geldiğini gösteriyor.

​Öğretmenlerinizin mekanı cennet olsun;

TEBRİKLER