Bu yolda yürümemeliyim belki de.
Her an düşebileceğim bir ipin üstünde ne işim var ki?
Ne var sonunda ya da ne beni yürüten?
Ben bensem, çoktan aşağı düşmeliydim.
Korkuyla bu ipin üstünde yürümektense, evet, düşmeliydim.
Her sabah çıpl4k uyanıyorum sanki, bir de dikenlerim güzel güllere batıyormuş gibi.
Nefeslerim titriyorsa neden hâlâ buradayım?
Neyin ne kadar karanlık olduğunu umursamıyor aynalar, inatla ayna.
Bir şey var içimde, beni bu ipin üstünde yürütüyor; işkenceden mi ibaret bilmem.
Ama bir rüzgarla toz olacaksam neden buradayım?
Gözlerim hep aşağıdaysa yürümemin bir anlamı olamaz.
Artık bu hislerle devam edemem bile, yürüyorum sayılmaz, bu yüzden…
Sanki hep senin çizgine geri çekiliyorum; her an beni izliyor ve her şeyin farkındaymışsın gibi.
Hep alışık olduğum, huzurlu olduğum çizgi mi? Eğer öyleyse, neden seni yaşayamadım?
Çok mu uzaksın, çok mu yakınsın, anlayamıyorum.
İnsan mısın, ulaşmam gereken bir durum mu?
İçinden çıkmam gereken bir yer misin?
Belki dışına çıkmam gereken bir çizgi ama hayır, nolur…
Seni yaşayamadım bile, daha önce hiç yaşamadım. Bu olamaz.
Bu ipi yürürken aşağı düşsem bile kendimi senin kollarında bulacağım.
Hani hiç hissedemedigim, gerçek olmayan o kolların; aynı zamanda içinden çıkamadığım o kolların.
Seni yazarken bir şeyleri eksik mi bıraktım bilmiyorum,
belki gerçek olamayacak kadar güzelsin.
Hayalin bile bu kadar güzelken, seni bırakmak istemiyorum.
Ama ayaklarımız yere basmıyor, Beyaz. Basmıyor…
Bulutların arasındayız sanki hani gerçekleri katmadım.
Uçuk kaçık bir hayalsin ama o kadar içime işledinki…
"Olsun" diyorum.
Seni sevmem sorun olamaz. Yanlış olamaz.
Bu kadar hassasken, çıpl4kken, benim huzur elbisem sensin, Beyaz.
Hafifçe, acıtmadan, sevgiyle beni saran o elbise Beyaz.

İpi yürürken bunu düşünüyordum işte: düşersem yine yakalarsın beni.
Örtersin üstümü,
ama ben aslında çakıldığım yerde bayılmışımdır. Benim rüyamsın.
Ama ben annesini isteyen bir çocuk gibi yine ağlayacağım: sadece gel diye.
Gel diye, Beyaz.

Beyaz Kelebek