Yıllar geçti.

Zaman, acıyı tamamen silmedi belki ama onu taşımanın yolunu öğretti.
Genç kadın artık daha güçlüydü; en azından dışarıdan öyle görünüyordu.
İçinde hâlâ kırılgan bir yer vardı, ama onu kimseye kolay kolay göstermiyordu.

Hayatına zaman zaman insanlar girdi.
Kimi umut gibi geldi, kimi eksiklerini tamamlayacak sandı.
Ama bazıları, onun yaralarını anlamak yerine daha da derinleştirdi.
Her yanlış insan, kalbinde yeni bir iz bıraktı.

O ise her seferinde toparlandı.
Sessizce…
Kimseye yük olmadan, kimseyi suçlamadan.

Bir süre sonra şunu fark etti:
İnsan bazen yalnızlıktan kaçarken,
kendi huzurundan uzaklaşabiliyordu.

O günden sonra daha dikkatli seçti hayatına alacaklarını.
Çünkü artık biliyordu;
kalbi güçlüydü ama sınırsız değildi.

Ve garip bir şekilde, hayat ondan alıyor gibi görünse de
aslında ona çok şey veriyordu.

Sabretmeyi…
Ayağa kalkmayı…
Kendine yetebilmeyi…

En önemlisi de,
kendi değerini kimsenin eline bırakmamayı öğretiyordu.

Bir gün aynaya baktığında,
gözlerinde artık sadece geçmişin acısı yoktu.
Orada direnen bir kadın vardı.
Kırılmış ama dağılmamış,
yorulmuş ama vazgeçmemiş bir kadın.

Ve içinden geçen cümle,
yılların özeti gibiydi:

“Ben kaybetmedim…
Sadece öğrendim.”
Seçim SEZİŞ