Belki de mesele hiç kimse değildi… Belki de ben, her şeyi olduğundan daha derin yaşayan biriydim. İnsanlar basit konuşuyordu, ben ise her cümlenin içine anlamlar yüklüyordum. Ve en çok orada yoruldum.
.
Artık her şeye aynı yerden bakmıyorum. Eskisi gibi herkesi “iyi” ya da “kötü” diye ayırmıyorum. Çünkü öğrendim ki insan tek bir şey değil. Hem doğru hem yanlış olabiliyor. Hem yanında hem uzağında olabiliyor.
.
Ben de değiştim. Ama kötüye değil… daha sessize. Daha temkinliye. Daha izleyene.
.
Eskiden koşardım insanlara. Şimdi bekliyorum. Eskiden inanırdım ilk cümleye. Şimdi dinliyorum sonunu. Eskiden kendimi verirdim hemen. Şimdi kendimi koruyorum biraz.
.
Ama içimdeki o şey… hâlâ tamamen ölmedi. Hâlâ inanmak isteyen bir tarafım var. Hâlâ “belki bu sefer farklı olur” diyen bir ses var içimde.
.
Ve belki de sorun bu değil. Belki de insanın güzel tarafı bu. Her kırılmadan sonra bile yeniden denemek istemesi.
.
Şimdi kimseye büyük sözler vermiyorum. Kimseyi büyütmüyorum gözümde. Ama kimseyi tamamen de silmiyorum.
.
Sadece yerlerine koyuyorum. Gerçek oldukları yere.
.
Ve ben… Artık ne tamamen kaybolmuşum, ne de tamamen bulunmuşum. Sadece yoldayım.