Yere atılmış sigara izmaritleri vardı 🚬
küllenmiş ömürlerin minik mezar taşları gibi… ⚰️
Bir görevli eğilip her birini tek tek topluyordu,
kimsenin umursamadığı yorgunlukları
avuçlarına alır gibi 🤏 ;
sanki dünya, avuç içi kadar dar
ve bir o kadar ağırdı 🌍.

Her izmariti çöpe atarken,
başkalarının bıraktığı dertleri
omzundan savuruyor gibiydi 🧹;
bir rüzgâr geçiyor 💨,
izler kayboluyor,
kimse fark etmiyordu.

Ben izlerken düşündüm:
İnsan bazen kendi içindeki kırıntıları bile
toplamaya üşenirken 🫥,
bir başkası dünyanın artığını topluyor sessizce
gölgesi bile şikâyet etmeyen bir emek gibi 🕯️.

Belki de hepimiz
biraz yere atılmışız:
Kiminin cebinden düşmüş bir umutsuzluk 🌑,
kiminin dudağından sönmüş bir heves 🕯️…
Birinin toplamamasını dilediğimiz kadar
toplanmak istiyoruz aslında;
bir ses, bir nefes, bir el değsin diye 🤍.

Ama belki de gerçek mesele şu:
Toplanmak istiyoruz,
ama bulunmayı hak etmediğimize
en çok kendimiz inanıyoruz. 🥀