Kadın, ailenin temel taşıdır. Bir ağaç gibi kök salar; kökleri derinleştikçe büyür, dalları yeşerir, renk renk meyveler verir. Kadın, yaşam demektir. Aileyi kurar, toplumu şekillendirir, devleti inşa eder ve nihayetinde dünyayı var eder. Kadın, özgürlüğün ta kendisidir; toplumun ruhunu oluşturur. Bu ruh, bazen güzellik, bazen çirkinlik taşır. Anne olur, sevgiyle yetiştirir, mutluluğu paylaşır. Kadınsız bir hayat düşünülemez; o, narin ama güçlü, özenle inşa edilmiş bir varlıktır. Değer verdikçe büyür, büyütür. Kadın, topluma yön verendir.
Ancak soğuk, paslı demir parmaklıkların ardında, beton zeminde büzülmüş bir halde otururken, bu düşünceler sadece uzak bir hayal gibiydi. Küçük, kırık bir pencereden sızan hafif rüzgâr, koğuşun içine bıçak gibi işleyen soğuğu taşıyordu. Narin bedenlerimiz, o soğuğu iliklerine kadar hissediyordu. Ayaklarımızı içimize çekmiş, ısınma umudunu yüreğimizde büyütüyorduk. Koğuşun ortasındaki birikmiş su göleti, hayallerimizin yansıması gibi donuk ve hareketsizdi. Zihnimizde, yurtta geçirdiğimiz günlerin anıları bir film şeridi gibi akıp gidiyordu. Yeşil gözlerimiz, karanlığın içinde ince bir çizgi gibi parlıyordu.