İnsanlar hiç bir zaman kendi hayatına, doğaya, var olan güzelliklere bakmaktan acizdir, bütün insanlığın belkide tek bilmediği ve tedavisi olmayan zaafı budur, günümüzde yaşadığımız bir çok doğa olayı ve hareketlerine bakarak aslında hayatın ne kadar mükemmel ve ne kadar basit olduğunu, her anımızın ayrı ayrı güzellikler ve mucizelerle dolu olduğunu görmeden yaşamak bir kusur veya bir sıradanlık mı, yoksa bunu tam olarak kavramaya duyarsız kalmamız mıdır bilinmez.
Hayatımızın beli bir boyutu ve sınırı olduğu kesindir, belkide bizler bazı gözlemler ile hayattan büyük hazlar almamızı sağlayacak şeyleri göremiyoruz, kış ayında yağan yağmurun nasıl olduğunu ve o gökteki bulutlardan dünyamıza nasıl düştüğünü hiç sorguladık mı, bu mucizevi olayın oluşunu bilmek, düşünmek ve izlemek insana ayrı bir neşe ve var olmanın ayrı bir hazzını verir.
Biz kendimizi hep daim deve kuşlarının kafasını kuma gömdüğü gibi bunları görmez ve her olay karşısında durmadan şikayet ederiz, o yağmur tanelerinin buhar olup gök yüzüne yükselerek bulutları oluşturduğunu, o bulutların rüzgarların ve doğanın konumuna göre hareket etmesi sonucu farklı ve uzakları nasıl gittiğini ve belli bir yükseklik ve mesafeye çıkarak yağmur taneleri, dolu ve kar taneleri olarak dünyaya tekrar gelişini bilmek bile hayatın tadını almamızı ve halimizden mutlu olmamızı sağlardı belki de bunu düşünseydik, ama insan oğlunun genlerinde mi, yada günümüzün verdiği ve getirdiği şartlar mı bizi bu hale getirdi bilinmez, hiç bir varlık bu evrende baki değildir.
Çürüme özelliği olan bütün varlıklar, ağaçlar, hayvanlar, insanlar, çiçekler, balıklar ve çürüme özelliği olan bütün varlıkların bir mantardan ibaret olduğunu ve her birinin belli bir süre yaşam sürdükten sonra bir gün yok olacağını bilmek belkide beynimizde ve zihnimizde kendi hayatımızı bize sıkıntı olarak sürekli biriktirdiğimiz şeylerin ne kadar saçma ve boşuna olduğunu anlamamızı gösteren gizli ve gerçekliklerdir,