Şehir Omuzlarımda:
Sorumlulukların Gölgesinde Bir Ömür
Bir Erkeğin Hayat Hikayesi;
Çoğu zaman kendisi için değil, başkaları için kurduğu hayallerin toplamıdır.
Daha gençliğinin baharında, henüz kendi yolunu çizmeden eline bir liste tutuşturulur: "Bakman gereken bir aile, koruman gereken bir yuva, ayakta tutman gereken bir onur var."
Çalışmak; sadece bir meslek değil, bir mecburiyet halini alır. Güneş doğmadan yollara düşen, akşamın karanlığında evine dönen o adam için hayat, bazen sadece iki vardiya arasındaki kısa bir uykudan ibarettir. Canı gezmek ister, bir köşede soluklanmak, belki sadece gökyüzünü seyretmek... Ama zihnindeki o ses hep aynı şeyi fısıldar: "Durma, çalışmalısın. Bekleyenler var." Yemek yemeyi geçiştirir, uykusundan çalar, hobilerini bir kenara bırakır; çünkü onun ayırdığı her vakit, ailesinin sofrasından eksilecek bir lokma gibi hissettirilir ona.
Herkesin Dağı Olmak, Ama Kendi Dağında Ezilmek
Erkek, ailesindeki herkesin sığınağıdır. Çocukların okul masrafı, evin kirası, mutfağın eksiği, eşin beklentisi... Hepsi o iki omuzun üzerine birer tuğla gibi üst üste biner. O, herkesin derdini dinleyen, her sorunu çözen, her fırtınada gemiyi limana yanaştıran kaptandır.
Ancak en acı olanı şudur: Kaptanın yorulmaya hakkı yoktur. Herkes o omuzlara yükünü bırakır ama kimse o omuzlardaki yükün ağırlığını sormaz. Herkes "getirdiklerine" bakar, ama o getirilenlerin hangi bedellerle, hangi uykusuz gecelerle kazanıldığını kimse görmez. Adam, herkesin yükünü paylaştıkça hafifletir ama kendi yükü altında her geçen gün biraz daha sessizce ezilir.
Omuzlarındaki yükü alacak, "Bugün de sen dinlen, ben hallederim" diyecek bir elin eksikliği, nasır tutmuş ellerinden daha çok acıtır canını. Hayat ona karşı ne kadar sertse, o da dünyaya karşı o kadar zırhlı durur; çünkü bilir ki, o bir anlık boşluk verirse, üzerine titrediği her şey yerle bir olacaktır.
Mecburiyetin Sessiz Kahramanlığı
Sonuçta, erkek için yaşamak bir noktadan sonra "kendisi olma" mücadelesinden çıkıp, "başkaları için var olma" savaşına dönüşür. Kendi hayatını bir kenara itip başkalarının hayatını güzelleştirmeye çalışmak, dünyanın en sessiz ve en yalnız kahramanlığıdır. Kimsenin görmediği bu fedakarlık, aslında o dökülemeyen gözyaşlarının en büyük sebebidir.
04 NİSAN 2016 ALİ BALABAN