Sensiz geçen bir gün daha bitti, karanlığın yoldaşlık ettiği bir geceye "merhaba" diyorum yine.
Sekiz ay ne çabuk geçti seninle,
Zihinlerimizde var olmak ne güzeldi,
Benim olmayacağını bile bile sevmek de güzeldi aslında,
Seni sevmeseydim böyle güzel duygular olduğunu bilmeyecektim, anlamayacak, hissedemeyecektim.
Bilseydin, sen de sever miydin beni bu kadar, benim gibi seni
Bilseydin ne değişirdi inan bilmiyorum ama tadı değişeceği kesindi,
ya tamamen kopacak, yada yıpranacaktık, belki düşündüğüm kadar kötü olmayacaktı
kimbilir..
Ayrı hayatların insanları olunca köprüler değil, duvarlar örülüyordu istemeden,
Mecburiyetler sürüklüyordu böyle olmaya,
ve bu aşkın felsefesiyle düşündürüyordu ...
"Alemler var insanlar arasında..
Yakınca ve uzakca..
Tamamlayanlar birbiriyle kaynaşır, tamamlayamayanlar da bir o kadar uzaklaşır.
İç içe geçer bazen anlaşanlarla anlaşamayanlar" dedirtiyordu..
Aynı şehirde, aynı mekanda, aynı duyguda olsaydık nasıl olurduk demeyi bırakalı çok oldu aslında..
Senden gelecek hiç bir ışık olmayacağını biliyorum. O yüzden ben kendi ışığımla, başka bir yolda yürümeye karar verdiğimden beri beklentisiz ve özgürce yaşıyorum bu hayatı. Duygularımın esiri değilim artık. Yinede şunu yapmayı çok istiyorum, söyle kurtul ve yükü ona devret. Tam benlik bir davranış inan.. Ama fiilen asla yapmayacağım.
Güzel havanın etkisiyle içimde açan papatyaları soldurmayacağım, üveyik konsada yüreğime, susturmayacağım, varsın bu aşk da böyle kalsın...Öyle kalsın...