İnsan Beyni

İnsan beyni her şeyi sınamak ister;
sınırın kendisini bile,
sınırın neden var olduğunu bile.
Düşüncenin kıyısına kadar gider,
ve orada durmaz,
bir adım daha atar;
çünkü durmak da bir sorudur.
Her şeyin içini açmak ister,
ve açtığı her şeyde
kendine benzeyen bir boşluk bulur.
İnsan beyni
kendi varlığını test eder.
Var olmak nedir,
ve var olmamak neden mümkün değildir?
Aynı soruyu çoğaltır;
ama hiçbir çoğaltma
gerçeğe değmez.
Çünkü gerçek,
yaklaştıkça yer değiştiren bir şeydir.
İnsan beyni
kendi sonunu düşünür.
Son dediği şey
bir bitiş değil,
bir ihtimaldir.
Ve ihtimal,
hem genişletir insanı,
hem eksiltir.
Bir an gelir,
zihin kendi derinliğine bakar.
Bir düşme hissi belirir.
Beden yerinde kalır,
ama düşünce düşer;
ve düşen şey
bazen geri dönmez.
İnsan
bu yüzden ikiye ayrılır:
Sınayan taraf
ve kalan taraf.
Parçalayan
ve parçanın içinde anlam arayan.
Ve bu iki taraf
hiç ayrılmaz.
Aynı bedende
iki ayrı sonsuzluk gibi.
Zihin
kendi kendine yetmez.
Çünkü her düşünce
başka bir düşünceyi doğurur.
Ve bu doğum
sonu olmayan bir zincirdir.
Her halka
öncekini açıklamaz;
sadece büyütür.
İnsan beyni
acıya yaklaşır.
Kaçmak için değil,
anlamak için.
Acı ne kadar derindir,
derinlik nerede başlar?
Ama her cevap
başka bir karmaşa üretir;
ve hiçbir cevap kapanmaz.
Bir noktada
zihin kendini taşımaya başlar.
Düşünce düşünceyi,
soru soruyu,
varlık varlığı taşır.
İnsan
kendi içinde ağırlaşır.
Sonra sessizlik olur;
dış dünyanın değil,
iç dünyanın durması.
Bütün soruların
nefesini tutması.
Ne başlangıç kalır,
ne bitiş;
sadece varlık.
Ama bu sürmez.
Çünkü insan beyni
mutlaklığı taşıyamaz.
Mutlaklık
düşüncenin değil,
çöküşün alanıdır.
Zihin
çöküşü değil,
devamı seçer.
İnsan bu yüzden
düşünmeye devam eder;
sorar,
parçalar,
sınar.
Başka yolu yoktur.
Bilmek ister;
ama her bilme
onu biraz eksiltir.
Ve geriye kalan:
İnsan beyni her şeyi sınamak ister,
ama insan
her şeyi tamamlayamaz.
Çünkü tamamlanmak
suskunluğun yeridir.
İnsan
bu eksiklikle yaşar;
tamamlanmadan,
ama tamamlanmayı bilerek.
Hüseyin Erdinç