Bugün tanımadığım birisi yolda durdurdu buyrun dedim yüzüne baktım sert bir ifadeyle. “İyi misiniz?” Dedi. Sahi ben iyi miyim? Uzun süredir düşünmemiştim. Böyle bir soru yöneltilmemişti bana nasılsın derler ya o sorunun cevabı bellidir iyiyim ama iyi misin sorusu öyle sorgulatıyor ki her şeyi. Donakaldım bu soru karşısında. Sert bakan ifadem yumuşadı kaşlarım hafif havaya kalktı. “İyiyim” dedim ama gözlerimin yavaş yavaş dolduğunu hissediyordum karşımda net duran bir çift ela göz gittikçe netliğini kaybediyordu. Sırtıma yüklediğim onca dert vardı ki kendimi unutmuşum evden çıkarken. Gülümsedim soran kişiye yürümeye devam ettim. Cebimden bir paket sigara çıkardım bir iki beş yedi dokuz yetmezdi özellikle de bu geceye. En yakın bara girdim gözüm kapalı çıktım merdivenlerini. Oturdum barın hemen önündeki tabureye. “Ne istersiniz?” “Bir bira fark etmez” geldi önüme bardağı elimle çevirmeye başladım kafamdaki düşünceler gibi dönüyordu parmaklarımda. “ ben iyi miyim?” Dedim fısıldar şekilde. İstemeden çıkmıştı kelimeler ağzımdan. Ben çok yorgundum sırtım ağrıyordu sürekli omuzlarım kasılmış. En son ne zaman dinlendim diye düşündüm. Aylar evvel bir hastane koltuğunda ona sarılırken dinlenmiştim. Açılamayan bir koltukta sarılarak uyumuştuk sahi sen neden hiç sormadın “iyi misin?” diye, hoş sorsan da “iyiyim derdim” derdim. Sendin derdim. Derde dertsin denir mi siktir git o zaman derdi deseydi de keşke. Bazen öyle iyi davrandı ki bazense hayatında olmasam da olur gibi. Olmasam olur gibi bir yerde ben neden varlığımı oldurmaya çalıştım. Derdine dert olmak değil derdine ortak olmak yükünü hafifletmek istedim. Sarılmak istedim sarıldığında dinlen istedim. İstemem yetmedi çünkü istemedin.
Kafamda düşünceler şöyle bi dursun biram ılıyacak diye iç geçirdim. İçtim bir sigara yaktım bir bira daha bir sigara daha saat nasıl ilerledi geldiğimde 12ydi şimdi nasıl 4e geldi. Ödedim çıktım. Sokakta kimsecikler kalmamış. Bir ben varım bir de kafamdaki. Sürekli konuşuyor bir şeyler anlatıyor. Ne kadar işe yaramaz beceriksiz sorumsuz düşüncesiz olduğumu söylüyordu sahi öyle miydim? Doğrusu en çok düşünen en hassas davranan bendim bir zamanlar benim sabır sınırlarım aşılmıştı bense kendime bile başkalaştım. Ben de beni tanımıyorum ki savunamıyorum o yüzden. Neyse ne… ne diyorlarsa oyumdur daha neyi tartışacağım ben yeterince yorgunum.