Takvimde bir gün değil yalnızca. Bir çağrıdır. Bir hatırlayıştır. Unutulmuş olanın yeniden dirilişi, insanın kendine geri dönmesidir.
Bugün, modern dünyanın gürültüsü içinde bayramı arıyoruz. Alışveriş merkezlerinin ışıkları altında, indirimlerin arasında, bildirim seslerinin içinde… Oysa bayram, satın alınacak bir şey değil; hatırlanacak bir hakikattir.
Bayram, insanın insana yeniden “kardeşim” diyebilmesidir.
Bugün bizler, kalabalıklar içinde yalnızlaşmış insanlarız. Aynı sofrada oturup birbirine yabancı olanlar, aynı evde yaşayıp birbirine uzak kalanlar… İşte bayram, bu mesafeyi kaldırmak için vardır. Bayram, araya giren duvarları yıkmak içindir; egonun, kırgınlığın, gururun ördüğü duvarları…
Bir mesajla kutlanan bayramlar çağındayız. Parmaklarımız hızlı, ama kalplerimiz yavaş. Oysa bayram, bir “gönder” tuşuna basmak değil; bir kapıyı çalabilmektir. Bir gözün içine bakarak “seni unutmadım” diyebilmektir.
Bayram, eşitliğin en sade halidir. Zenginle fakirin aynı sofraya oturabildiği, güçlü ile zayıfın aynı duada buluşabildiği bir andır. Eğer bir yerde bir çocuk bayram sabahına aç uyanıyorsa, bizim bayramımız eksiktir. Eğer bir yaşlı, kapısını kimse çalmadan günü bitiriyorsa, bizim bayramımız yarımdır.
Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
Bayramı yaşıyor muyuz, yoksa sadece tüketiyor muyuz?
Çünkü bayram; yeni elbiseler değil, yeni bir kalptir. Temiz bir bilinçtir. Kırılmış bir gönlü onarmaktır. Bayram, affedebilme cesaretidir.
Ve belki de en önemlisi:
Bayram, insanın kendisiyle barışmasıdır.
Kendini affedemeyen, başkasını affedemez. Kendine yabancılaşan, dünyaya ait olamaz. Bu yüzden bayram, dışarıdan içeriye doğru bir yolculuktur. Kalabalıktan yalnızlığa değil; yalnızlıktan hakiki bir birlikte oluşa…
Bugün, dünyayı değiştirmek zorunda değiliz. Ama bir kalbi değiştirebiliriz. Bir yarayı sarabiliriz. Bir insanın yükünü hafifletebiliriz.
İşte o zaman bayram olur.
Ve o zaman, sadece takvimde değil, hayatın kendisinde bayram başlar.