AŞK YOL VE ERDEM
Dil bir menfezdir…
Güneşe de benzer, ateşe de.
Kimi zaman ışık olur, gönülleri aydınlatır;
kimi zaman ateş olur, kalpleri yakar.

Söz vardır zulmün kapısını açar,
zalimlerin elinde kırbaç olur.
Söz vardır rahmet olur,
cennet bahçelerinde açan bir çiçeğe dönüşür.

Söz vardır âleme ayna tutar,
hakikatin yüzünü gösterir.
Söz vardır karanlık bulut gibi,
gönüllere keder ve gam yağdırır.

Kutlu nefes her dilde bulunmaz;
bazen bir Mesih yüreğinde diriltir kelimeler.
Tatlı dil, hikmetin helvasıdır;
ferasetle yoğrulmuş, basiretle ışıldayan bir nurdur.

İlimle beslenen söz, irfanla derinleşir;
aşk ile yanar, muhabbet ile çoğalır.
O sözün içinde ser vardır, sır vardır, sürur vardır;
hakikate açılan kapılar gibi.

Ehl-i irfan için söz,
yolu gösteren bir kandildir.
Sabırla söylenen kelime
sevgiyle kalpleri aydınlatır.

Lakin cehaletin dili başkadır;
o dil gönülleri ateşe sürükler,
insanı ziyana götürür.
Ekşi söz Nemrut’un nefesidir,
tatlı söz ise İbrahim’in selamet yurdudur.

Dil ya cennete götüren bir anahtar olur,
ya da cehennemin kapısını aralar.
Çünkü dil, dinin aynasıdır;
imanın tercümanı, ahlâkın elçisidir.

Erdemle konuşan dil,
evrene yayılan bir şule olur;
hakikat dairesinde dönen bir yıldız gibi
gönüllere nur saçar.
Zalim dil zulmü büyütür,
aşkın dili ise merhameti çoğaltır.
İştiyakla söylenen kelime
gönülden gönüle köprü kurar.

Sen sen ol;
dilini ilimle terbiye et,
irfanla incelt,
aşkla ısıt.

Öyle konuş ki
sözlerin bir gül gibi açılsın
ehli irfan bahçesinde.

Ve unutma:
kâmil insanın dili,
hakikatin baharında açan bir gül
ve saadete çağıran bir nefes olmalıdır.
Mirzâde MİRKELAM