Şehrin en büyük alışveriş merkezinin açılış günüydü. Cam kubbenin altında dev ekranlar parlıyor, “Sadece Bugün!”, “Son Şans!”, “Tükenmeden Al!” yazıları gökyüzü gibi üzerimize kapanıyordu. İnsanlar koşuyordu. Gerçekten koşuyordu. Sanki içeride bedava mutluluk dağıtılıyordu.

Tam o sırada kalabalığın akışına ters yönde yürüyen bir adam belirdi.
Sırtı vitrinlere dönüktü. Yüzü insanlara.

Önce kimse fark etmedi. Sonra çarpışmalar başladı.
— Önüne baksana!;
— Yön yanlış!;
— Akışa uysana!
Adam sakin bir sesle cevap verdi;
— Ben akışa değil, size bakıyorum.
Elinde ne telefon vardı ne alışveriş torbası. Üzerinde markasız, sade bir mont. Gözleri ise telaşsızdı. İnsanların yüzlerine bakarak yürüyordu. Sanki bir şey arıyordu.
Bir genç kız sinirle sordu;Herkes ileri gidiyor, sen neden geri geri yürüyorsun?
Adam durdu.
— Çünkü herkes vitrinin içine bakıyor. Ben vitrinin önündekilere bakıyorum.
Kız anlamadı. Adam devam etti:
— Şu an herkes bir şey almak için içeri giriyor. Ama kimse ne bıraktığını görmüyor.
Tam o sırada bir çocuk ağladı. Annesi elindeki torbaları taşımaktan çocuğun elini bırakmıştı. Bir adam kredi kartını düşürdüğünü fark edip panikle geri dönmeye çalıştı. İki kişi son ürünü kapmak için tartışıyordu.
Ters Yürüyen Adam başını salladı.
— Ne garip, dedi. Hep “daha fazla”ya doğru yürüyorsunuz ama birbirinizden uzaklaşıyorsunuz.
Kalabalık bir anlığına yavaşladı.
— İhtiyacınız olan şey içeride mi gerçekten? diye sordu adam.;
— Yoksa içeride olmayan bir eksikliği mi doldurmaya çalışıyorsunuz?

Dev ekranlardan biri aniden karardı. Elektrikler bir saniyeliğine kesildi. Işıklar gidince vitrinler de yok oldu. Parlak yazılar kayboldu. Geriye sadece insanlar kaldı.
Karanlıkta kimse nereye gittiğini bilemedi.

Ama Ters Yürüyen Adam durmadı. Çünkü o zaten insanlara bakarak yürüyordu.
Işıklar geri geldiğinde adam kalabalığın içinden geçmişti. Bu kez birkaç kişi arkasını vitrinlere dönmüş, kısa bir an için birbirine bakıyordu.

O gün alışveriş yine yapıldı. Kartlar yine çekildi. Poşetler yine doldu.
Ama bazı insanlar ilk kez şunu fark etti:
Belki de mesele yanlış yöne gitmek değildi.;
O gün kimse ters yürümedi belki. Ama bazıları ilk kez neyin peşinden koştuklarını düşünerek yürüdü.

Ne yöne gittiğini düşündün mü?